Relacja osobowa Boga i człowieka
Księga Rodzaju przedstawia powołanie człowieka przez Boga jako drogę do pełnego odkrycia Jego Ojcostwa. Bóg, jako nasz Ojciec, jest obecny nie tylko `pośród nas`, ale również `w nas`, jako dawca życia. Czyni to poprzez akt Pierwotnej Prokreacji w Duchu Świętym. Ta wizja powołania człowieka przez Księgę Rodzaju prowadzi do pełnego zrozumienia Ojcostwa Boga, który jest wszechobecny i daje życie nie tylko jako siła zewnętrzna, ale także jako wewnętrzna obecność w nas.
Koncepcja jednego Boga – emanacji miłości, oblubieńczości, prokreacji – prowadząca do wyłonienia się pojęć Ojca, Matki i Dziecka, staje się bardziej zrozumiała, gdy postrzegamy ją przez pryzmat naszych doczesnych rodziców. Słowa `Uczyńmy` w biblijnej perykopie sugerują, iż Bóg nie działa sam, ale w relacji z Oblubienicą, wspólnie powołując człowieka do istnienia. Obraz i podobieństwo Boga odnosi się do tej relacji między Oblubieńcem a Oblubienicą, co znajduje swoje odzwierciedlenie w stworzeniu mężczyzny i kobiety. W tym akcie objawia się Bóg jako źródło miłości, działające poprzez Matkę wszystkich ludzi – Ducha Świętego. Osobowe relacje zachodzące w akcie prokreacji są wyjątkowe i stanowią nośnik substancjalności adekwatnej dla struktury osobowej. Ludzkie relacje, w swojej najgłębszej istocie, dotyczą wspólnoty z Bogiem, aniołami i innymi ludźmi.
Dotychczasowe rozważania skupiały się na zewnętrznych aspektach działania Boga. Teraz zagłębiamy się w ogromną tajemnicę Jego wewnętrznej obecności, zakorzenioną w relacjach i życiu w nas. Aby jednak jasno dostrzec tę obecność, musimy logicznie zgłębić znaczenie `Obrazu i podobieństwa`. Należy zrozumieć relację wynikającą ze słów `Uczyńmy`, poznać tajemnicę, by odnaleźć odpowiedź na pytanie o wewnętrzną więź między Oblubieńcem i Oblubienicą, którzy wspólnie powołują człowieka do istnienia.
Zdajemy sobie sprawę, iż Bóg kieruje te słowa nie do zastępów anielskich, ale do Oblubienicy – razem z Nią powołuje nową Osobę do istnienia. Dotyczy to także pierwszego mężczyzny i niewiasty. W akcie Pierwotnej Prokreacji został uruchomiony `nurt życia nowych osób`, który w przypadku ludzi odtąd będzie przekazywany z pokolenia na pokolenie. Jest to wielka tajemnica wewnętrznych, osobowych relacji między Oblubieńcem a Oblubienicą.
Przyglądając się bliżej prawdzie o zaistnieniu Dziecka w strukturze płci męskiej i żeńskiej, można dostrzec, iż w aspekcie Obrazu Oblubieńca ujawnia się powołanie do istnienia dziecka płci męskiej, a w Obrazie Oblubienicy – dziecka płci żeńskiej: `Na obraz Boży go stworzył; stworzył mężczyznę i niewiastę` (Rdz 1,27). To kolejna tajemnica dotycząca wewnętrznych, osobowych relacji. Właśnie te relacje, zachodzące w akcie prokreacji, stanowią szczególną wyłączność, będąc nośnikami substancjalności adekwatnych tylko dla struktury osobowej. Choć obserwujemy relacje prokreacyjne również wśród innych bytów ożywionych, jak zwierzęta, ich relacje międzyosobnicze nie są relacjami osobowymi. W odniesieniu do Osób Boskich, są to relacje zewnętrzne i do nich nie odnoszą się słowa: `Uczyńmy człowieka…`. Nasze ludzkie, wewnętrzne relacje dotyczą wspólnoty z Bogiem, aniołami i innymi ludźmi.
W radykalnej interpretacji naszego związku z Obrazem i podobieństwem Boga, w którym żyjemy, należy stwierdzić, iż nie możemy powoływać dziecka na świat bez `fundamentu życia` otrzymanego od Boga. Obraz i podobieństwo faktycznie pokazuje, iż to Źródło naszego życia, z którego czerpiemy początek i które jest przekazywane z pokolenia na pokolenie w trakcie prokreacji. Elementy te sugerują, iż sam akt obdarowania życiem przez Boga jest aktem wyjątkowym, posiadającym znamiona `jednorodnej prokreacji`. Jest ona wciąż zakodowana w osobie ludzkiej jako zdolność do prokreacji dziecka, bez której nie istniałby ciąg przekazywanego życia następnym pokoleniom. To odkrycie skłania do wniosku, iż nie możemy uważać się za wyłącznych dawców życia dziecku, i iż nasza ludzka prokreacja ma swe źródło w `jednorodnej prokreacji Boga`, ale nie jest z nią tożsama.
Myślenie o sobie jako o wyłącznych dawcach życia w prokreacji wymaga spojrzenia na możliwości, jakie tkwią w Obrazie i podobieństwie Boga u podstaw zaistnienia człowieka, i na sposób, w jaki w Nim działamy. Fundament dla tak radykalnego widzenia obecności Boga stanowi spojrzenie na wyjątkowy dar, który tkwi w człowieku od samego początku jego istnienia. Troska o ten dar ma ogromne znaczenie dla istnienia ludzkości.
Prawda ta otwiera drzwi do zrozumienia twórczej obecności Boga poprzez prokreacyjną rzeczywistość w człowieku. Innymi słowy, dar życia człowieka, otrzymany w Pierwotnej Prokreacji Boga, podtrzymuje jego istnienie, także w naszym świecie. To właśnie w Obrazie i podobieństwie, w obiektywnych płaszczyznach boskiej rzeczywistości, bierze początek osobowe – nie tylko ludzkie, ale i anielskie – istnienie.
Zagłębienie się w Obraz i podobieństwo Boga jest okazją do rozwiązania największej tajemnicy wszech czasów. Być może kiedyś usłyszymy o tym w mediach, w nauczaniu i przeczytamy na pierwszych stronach gazet. Ponieważ Bóg objawiający się w Obrazie i podobieństwie staje się nam coraz bliższy, do Niego będziemy się zwracać z naszymi problemami.
