Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się ostatnio u mnie wydarzyło.
Wróciłam do domu wcześniej niż planowałam, prosto od rodziców.
Walizki miałam pełne specjałów.
Chciałam zrobić Filipowi niespodziankę.
A on zamiast się ucieszyć, wysłał mnie do sklepu.
Serio, nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy.
Torba była tak ciężka, iż aż jęknęłam, przekładając ją z ramienia na ramię.
Kręgosłup boli mnie od dwóch miesięcy, już jak stały towarzysz.
Usiadłam na ławce, postawiłam torby na dziurawym chodniku.
Oddychałam głęboko, bo synek w brzuchu się wiercił.
Szósty miesiąc ciąży, to nie przelewki.
A ja wymyśliłam sobie, iż wrócę z Gdańska trzy dni wcześniej.
Tak bardzo stęskniłam się za Filipem.
W autobusie liczyłam tylko kilometry do domu.
Co on teraz robi, zastanawiałam się?
Pewnie nie podejrzewa, iż jestem już tak blisko.
Droga do klatki piętrzyła się jak Mount Everest.
Walizki pełne powideł od mamy, szynki, jabłek.
Wszystko ciężkie, aż świat się zawalał.
Po pięćdziesięciu metrach poczułam, iż już nie dam rady.
Oparłam torby i wyciągnęłam telefon.
Zadzwoniłam do Filipa.
— Cześć Filip, już jestem — szepnęłam, gdy odebrał.
— Zosia? Co się dzieje? — krzyknął przestraszony.
— Nic. Wróciłam wcześniej, stoję pod blokiem. Wyjdź po mnie — tłumaczyłam.
Zapadła dziwna cisza.
— Przecież mieliśmy się widzieć w czwartek! Czemu nie uprzedziłaś? — jego głos skoczył o oktawę.
— Chciałam zrobić niespodziankę — naburmuszyłam się. — Nie cieszysz się? Jestem wykończona.
— Poczekaj! — wykrzyknął. — Idź do Żabki za rogiem. W domu nic nie ma, choćby chleba.
— Kup mięso, dobrą wołowinę. Wziąłem wolne, chcę zrobić wspólny obiad — dodał.
Wyobraź sobie: dwie torby, zdrętwiałe ręce, szósty miesiąc ciąży.
A marzyłam tylko o herbacie i kanapie.
— Filip, czy ty żartujesz? Ledwie stoję! — głos mi się załamał.
— To tylko sklep, dwa kroki! Wróć z mięsem i ziemniakami, proszę — przekonywał.
Myślałam, iż coś mnie trafi.
Patrzyłam na czerwone od noszenia ręce i chciałam się popłakać na chodniku.
Ale poszłam, żeby nie było kłótni.
W Żabce kasjerka patrzyła na mnie ze współczuciem.
Wołowina i ziemniaki ważyły jak kamienie.
Kiedy wyszłam, miałam wrażenie, iż palce mi odpadną.
Telefon zadzwonił znowu.
— Kupiłaś? — zapytał radośnie Filip.
— Kupiłam, stoję pod klatką. Otwieraj, bo padam.
— Jeszcze nie wchodź! Poczekaj na ławce, dziesięć minut! — i się rozłączył.
Siedziałam na zimnej ławce, trzęsąc się cała.
Myślałam: może szykuje śniadanie do łóżka, kwiaty, coś pięknego.
Ale z minuty na minutę czułam tylko narastającą wściekłość.
Minęło dziesięć minut, potem dwadzieścia.
Po trzydziestu pięciu Filip zbiegł po schodach.
Koszulka na lewą stronę, pot na czole, włosy w nieładzie.
— O, już czekasz! Nie rób takiej miny, zobacz jaka pogoda — rechotał.
Ledwo się podniosłam, nogi jak z waty.
— Czemu czuć od ciebie domestosem na kilometr? — zapytałam.
— Zobaczysz! — Filip złapał mnie za rękę i pociągnął do windy.
Otworzył drzwi uroczyście, czekał na moją reakcję.
Weszłam. Wszędzie błysk, jak w aptece.
Pachniało domestosem i odświeżaczem.
Kuchnia czysta, łazienka lśniąca, podłoga jeszcze mokra.
Nawet moje figurki stały równo w kącie.
— I jak?! — Filip się rozpromienił.
— To wszystko? — spytałam cicho.
— Wszystko?! Zosiu, zasuwałem trzy godziny, od piątej rano!
— Chciałem, żebyś wróciła do czystego domu! — bronił się.
Zatkało mnie, w gardle stała gula.
— To przez te podłogi musiałam taszczyć zakupy same? — szepnęłam.
— Chciałem dobrze! — rozłożył ręce.
— Zawsze się czepiasz, iż nie ogarniam, a teraz masz problem, iż się postarałem?
Zaczęłam płakać.
— Filip, mi nie chodzi o podłogę. Chciałam, żebyś po mnie wyszedł, objął mnie.
— Tobie nigdy nie dogodzę! — krzyknął, rzucając ścierką do zlewu.
— Całą noc nie spałem, a ty tylko marudzisz!
— Co mi po czystej kuchni, jak bałam się i bolały mnie nogi? — krzyczałam.
Stałam z dłonią na brzuchu, czując, jak synek się porusza.
Filip zamilkł, spojrzał na mnie inaczej.
— Zosiu… ja się tak starałem, iż nie pomyślałem o tobie — powiedział cicho.
— Właśnie — odpowiedziałam, siadając na krześle.
Nie chciałam już się kłócić, tylko odpocząć.
Filip usiadł przy mnie, trzymał moją rękę w milczeniu.
Czysta kuchnia nie była tym, czego potrzebowałam.
Potrzebowałam go, a nie błysku na podłodze.
