Nazywam się Krystyna Jaworska i mam sześćdziesiąt dwa lata. Sześć lat temu, na zajęciach z tanga w Krakowie, poznałam Patryka — miał wtedy dwadzieścia dziewięć. Trzydzieści trzy lata różnicy, ale kiedy prowadził mnie po parkiecie w starej kamienicy na Kazimierzu, świat przestawał się liczyć. Byłam wdową od trzech lat; mąż, architekt, zostawił mi przestronne mieszkanie przy Grodzkiej i drewniany dom pod Zakopanem. Uciekałam w tango przed samotnością wielkich pokoi. Patryk był instruktorem — opanowany, cierpliwy, z takim uśmiechem, iż choćby najstarsze panie w grupie prostowały plecy. Wprowadził się do mnie, choć nigdy nie wzięliśmy ślubu, i gwałtownie zaczął nazywać „moja mała żono” tym swoim aksamitnym głosem. Wszyscy mówili: „Krysiu, on chce twoich pieniędzy. Jesteś samotna, uważaj”. Ale Patryk gotował, sprzątał, masował mi plecy. Niczego nie chciał — tak mi się zdawało.
Każdego wieczoru przed snem przynosił kubek ciepłej herbaty z melisą i łyżką miodu. „Wypij do końca, kochanie — mówił, stawiając kubek na szafce nocnej. — Pomaga zasnąć. Nie zmrużę oka, jeżeli ty nie odpoczniesz”. Wypijałam.
Tamtej nocy, we wtorek dwudziestego drugiego października, po kolacji Patryk powiedział, iż zostanie dłużej w kuchni, bo musi przygotować „ziołowy deser” dla przyjaciół z klubu tańca. „Idź pierwsza spać, skarbie”. Pocałował mnie w czoło. Zegarek przy łóżku wskazywał dwadzieścia trzy zero siedem. Przytaknęłam, zgasiłam światło i udałam, iż zasypiam. Ale we mnie coś nie dawało za wygraną — może przeciąg z nieszczelnego okna, może dźwięk tramwaju linii 22 skręcającego w Starowiślną. Leżałam i nasłuchiwałam skrzypień podłogi.
Po kwadransie wstałam, na palcach podeszłam do kuchni. Drzwi były uchylone. Patryk nucił pod nosem „Por una Cabeza”. Sięgnął po mój kubek — ten w niebieskie kwiatki z Bolesławca — nalał wrzątku, po czym otworzył szufladę z przyprawami. Wyciągnął małą buteleczkę z bursztynowego szkła, bez etykiety. Odkręcił zakraplacz i nachylił nad kubkiem: jedna kropla, druga, trzecia. Płyn zniknął w herbacie. Dodał miód i melisę, zamieszał.
Żołądek ścisnął mi się w kulkę. Cofnęłam się bezszelestnie do sypialni, wsunęłam się pod kołdrę. Kiedy wszedł, leżałam udając półprzytomną. Uśmiechnął się łagodnie: — Proszę, moja mała żono. — Ziewnęłam i wymamrotałam: — Wypiję później. Postawiłam kubek przy łóżku i odwróciłam się plecami.
Zegar tykał, jego oddech zwolnił. Około północy wstałam, przelałam letni płyn do starego termosu — czerwonego, wyciągniętego jeszcze z wyposażenia byłego męża na górskie wycieczki — zakręciłam i schowałam na dno szafy, za pudła z butami. Serce waliło, musiałam oddychać przez usta, żeby nie usłyszał.
Rano, gdy tylko Patryk wyszedł do klubu, zesztywniałymi palcami wykręciłam numer korporacji Krak-Taxi. Kurs na Podgórze, do prywatnego laboratorium Diagnostyka, kosztował trzydzieści cztery złote. Techniczka przyjęła próbkę bez pytań, zapłaciłam czterysta pięćdziesiąt złotych za badanie toksykologiczne. Dwa dni później, w czwartek o dziewiątej rano, zadzwonił lekarz. Jego głos był suchy, ważył każde słowo.
— Pani Krystyno, płyn zawiera flunitrazepam – substancję psychotropową z grupy benzodiazepin. Regularne podawanie powoduje zaniki pamięci, senność i szybkie uzależnienie. Temu, kto to pani podał, nie chodziło o dobry sen. Chodziło o kontrolę.
Rozłączyłam się. Sześć lat ciepła, troski, słodkich słówek – i przez cały ten czas faszerował mnie lekiem, żebym była uległa. Przypomniałam sobie poranki, gdy budziłam się z uczuciem pustki w głowie, a on mówił: „Za dużo myślisz, kochanie”. Ile razy podsunął mi coś do podpisania? Pobiegłam do szafy w przedpokoju, gdzie trzymał swoje dokumenty. Przerzuciłam papiery – faktury, ulotki – aż natrafiłam na białą teczkę z logo kancelarii notarialnej przy Karmelickiej. W środku był wniosek o wyrażenie zgody na sprzedaż nieruchomości – mojego drewnianego domu w Zakopanem – opatrzony datą sprzed dwóch miesięcy i moim nazwiskiem. Podpis był koślawy, litery rozchwiane, jakby ktoś wodził moją ręką, gdy spałam. Patryk chciał sprzedać dom i zniknąć z pieniędzmi.
Schowałam teczkę do torebki. Tego wieczoru nie tknęłam herbaty. Kiedy Patryk wszedł do sypialni i zobaczył pełny kubek, od razu zapytał ostrzej niż zwykle: — Dlaczego nie wypiłaś? — Nie chce mi się spać — mruknęłam i poszłam do łazienki, niby po krem. Wróciłam i usiadłam na łóżku. Stał nade mną, światło nocnej lampki rysowało mu głębokie cienie pod oczami. — Wypij, Krysiu. Zaufaj mi. — W jego głosie nie było czułości, było napięcie gracza, który traci partię.
— Dlaczego tak ci zależy? — spytałam, wpatrując się w niebieski kubek.
— Bo cię kocham. Troszczę się o ciebie.
— A może o dom w Zakopanem, który chciałeś sprzedać beze mnie? — Wyjęłam z torebki teczkę i rzuciłam mu pod nogi. Otworzył, zbladł, a potem wykrzywił usta w uśmiechu: — Skąd to masz?
— Nieważne. Teraz popatrz na to. — Sięgnęłam po kopertę z wynikami badań i podsunęłam mu przed oczy. Przeczytał, dłonie mu lekko zadrżały, po czym wziął głęboki wdech.
— Nie rozumiesz, Krystyna… Za dużo się zamartwiasz, chciałem ci pomóc. Nie stało się nic złego.
— Szprycowałaś mnie tygodniami, żebym podpisywała papiery i zapominała. — Mój głos urósł, aż odbił się od wysokiego sufitu. — Albo teraz wyjdziesz, albo dzwonię na policję. Tu jest już wybrany numer. — Uniosłam telefon i pokazałam ekran z 112. — W szufladzie z przyprawami dalej leży buteleczka z flunitrazepamem. Wystarczy jeden mój telefon, żeby tam zajrzeli. Wybór należy do ciebie.
Patryk rzucił się krok w moją stronę, jakby chciał wyrwać mi słuchawkę. Cofnęłam się i przyłożyłam palec do zielonej ikony. Zamrugał ekran – połączenie zostało nawiązane. Do słuchawki dobiegł głos dyspozytora: „Numer alarmowy 112, słucham?”. Patryk zamarł. W jego oczach zobaczyłam zimną wściekłość, ale i strach. — Pożałujesz, Krystyna. Znajdę cię — syknął, po czym chwycił kurtkę i trzasnął drzwiami tak, iż obrazek z Gubałówką po byłym mężu spadł ze ściany.
— Pomyłka, przepraszam — powiedziałam do telefonu i rozłączyłam się. Przez dobre pięć minut nie mogłam złapać oddechu. Potem poszłam do kuchni, wyjęłam z szuflady buteleczkę i zadzwoniłam na policję już na poważnie. Przyjęli zgłoszenie, przyjechali w kwadrans, spisali protokół, zabrali próbkę. Adwokat, mecenas Kowalczyk, za osiem tysięcy złotych doprowadził w ekspresowym tempie do unieważnienia podrobionej umowy i uzyskania zakazu zbliżania się. Notariusz przy Karmelickiej potwierdził, iż wniosek poświadczono w czasie, gdy nie byłam w pełni świadoma, i udało się zablokować transakcję. Mieszkanie przy Grodzkiej sprzedałam wiosną za milion sto pięćdziesiąt tysięcy. Dom w Zakopanem został przy mnie.
Przeprowadziłam się tam na stałe. Powietrze pachnie smołą i świerkami, a za oknem, zamiast tramwajów, szumi potok. Stary czerwony termos służy mi teraz do kawy na poranne spacery po Dolinie Kościeliskiej. Po kilku miesiącach otworzyłam w Zakopanem małe studio — warsztaty „Kobiety po pięćdziesiątce: siła, własne granice i taniec bez układów”. Przychodzą panie, które też coś straciły. Tańczymy czasem po prostu do muzyki, rozmawiamy.
Wieczorem nalałam wrzątku do kubka z niebieskim kwiatkiem, wsypałam melisę, łyżkę miodu. Wypiłam herbatę, umyłam kubek i odstawiłam na suszarkę. Wyłączyłam światło w kuchni i wsłuchałam się w potok — niósł tej nocy sporo wody po wiosennych roztopach. Na piętrze czekało łóżko, w którym spałam już tylko ja.
