Tej nocy Róża po raz ostatni spała obok Mięty. Rano pies miał zostać wywieziony do gospodarstwa, ale o czwartej na klatce schodowej pojawił się mężczyzna, który wiedział, iż pracownicy piekarni czasem dostają wypłatę gotówką.

Tej nocy Zdzisława Wolska po raz ostatni śpi obok Mięty. Rano pies ma wyjechać do gospodarstwa, ale o czwartej na klatce schodowej pojawia się człowiek, który wie, iż pracownicy piekarni czasem dostają wypłatę w gotówce.

Zdzisława ma czterdzieści siedem lat. Pracuje na nocnej zmianie w piekarni w Krakowie i wynajmuje nieduże mieszkanie w Podgórzu. Miętę znajduje przywiązaną do opuszczonego garażu. Z chudego psa wyrasta krzepka, szara suka, której ludzie unikają wyłącznie z powodu wyglądu.

Nowa właścicielka mieszkania, Krystyna Zawadzka, zamiera na jej widok.

— W umowie nie ma nic o takim psie.

— Kiedy podpisywałyśmy umowę, była mała.

— Albo pies wyjeżdża, albo nie przedłużam umowy.

Zdzisława znajduje rolnika spod Wieliczki. Obiecuje podwórko i budę. Ale na zdjęciu, za jego plecami, Zdzisława dostrzega krótki łańcuch. Cały wieczór ma wątpliwości.

O czwartej nad ranem wraca z piekarni. Na klatce schodowej nie pali się światło. Mięta jak zwykle czeka za drzwiami. Gdy Zdzisława otwiera drzwi, z ciemnego kąta podnosi się mężczyzna. Rozpoznaje byłego pracownika piekarni, niedawno zwolnionego za kradzieże.

— Oddawaj torebkę.

— Nic w niej nie ma.

— Wiem, iż dziś wypłacali pensje.

Podchodzi bliżej. Mięta wychodzi na klatkę i staje przed Zdzisławą. Nie rzuca się. Tylko opuszcza łeb.

Mężczyzna uderza Zdzisławę w rękę. Telefon spada na schody. Mięta szczeka. Na dole otwierają się drzwi sąsiada. Mężczyzna chwyta torebkę i pędzi w dół. Mięta biegnie za nim.

Zdzisława podnosi telefon i słyszy huk. Gdy zbiega na dół, mężczyzna stoi przy drzwiach piwnicy. Mięta stoi naprzeciw. Ale Mięta nie patrzy na złodzieja. Obwąchuje szparę pod zamkniętymi drzwiami i skomli.

Z piwnicy dochodzi głuche walenie.

— Kto tam?

— Proszę… wypuśćcie mnie…

To głos dziecka.

Mężczyzna nagle rzuca się do wyjścia. Sąsiad próbuje go zatrzymać, ale ten mu się wyrywa.

Zdzisława dzwoni na policję i do administratora budynku. Drzwi piwnicy są zamknięte na nową kłódkę. W oczekiwaniu na pomoc Mięta leży przy szparze i spokojnie skomli, żeby dziecko wiedziało, iż nie jest samo.

Po dwudziestu minutach drzwi zostają otwarte. W środku siedzi dziewięcioletni chłopiec, wnuk właścicielki piekarni. Okazuje się, iż były pracownik spotkał go przed domem, podstępem zwabił do piwnicy i chciał zmusić jego babcię, żeby przywiozła pieniądze. Ale Zdzisława wraca wcześniej, niż się spodziewał.

Mężczyzna zostaje zatrzymany tego samego dnia na dworcu autobusowym. Torebkę Zdzisławy znajdują w jego samochodzie.

Następnego ranka właścicielka mieszkania przychodzi sama.

— Słyszałam o tej nocy. Pies może zostać.

Zdzisława patrzy na nią długo.

— Wczoraj była problemem.

— Zmieniłam zdanie.

— A ja zmieniłam plany.

Zdzisława w ciągu miesiąca znajduje malutką część domu w Podgórzu. Kuchnia jest stara, podłogi skrzypią, ale na podwórku rośnie jabłoń.

Do rolnika dzwoni sama.

— Nie przywiozę Mięty.

— Dlaczego?

— Bo tam, gdzie widziałam ją na zdjęciu, był łańcuch.

Właścicielka piekarni pomaga jej zapłacić kaucję.

— Nie za to, iż pani pies uratował mojego wnuka — mówi. — Za to, iż pani sama nie uciekła.

Po tym wydarzeniu chłopiec boi się piwnic i ciemnych klatek schodowych. Psycholożka proponuje, żeby powoli wracał do zwykłych miejsc. Pierwszy raz do piwnicy piekarni schodzi razem z Miętą. Pies idzie powoli, pozwalając chłopcu trzymać rękę na obroży.

Po kilku miesiącach chłopiec na szkolnym konkursie plastycznym rysuje Miętę. Nadaje rysunkowi tytuł „Światło za zamkniętymi drzwiami“. Zdzisława wiesza go w kuchni.

Pierwszego wieczoru na nowym podwórku Mięta przynosi opadłe jabłko i kładzie je u stóp Zdzisławy.

— Dobrze — śmieje się kobieta. — Połowę czynszu zapłacisz jabłkami.

Dla łańcucha nie ma tam miejsca.