Trzydzieści osiem lat, dwoje dzieci i warsztat przy Puławskiej.
Myślałam, iż mam wszystko poukładane.
Teść uznał inaczej.
Deszcz walił w blachę dachową tamtej niedzieli.
Kasia rozlała kompot na obrus.
Sięgałam po ścierkę, gdy usłyszałam stuknięcie kieliszka.
Teść zawsze tak zaczynał ważne ogłoszenia.
— Ania, dobrze, iż wszyscy jesteście — powiedział.
— Warsztat przepisujemy na Roberta.
— Formalnie, u notariusza, w przyszłym tygodniu.
Zamarłam ze ścierką w ręku.
Warsztat to był mój warsztat.
Otworzyłam go jedenaście lat temu.
Robert był wtedy jeszcze praktykantem.
Pożyczyłam pieniądze od cioci Grażyny na pierwszy podnośnik.
Potem kupiłam całą halę.
Trzysta dwadzieścia tysięcy złotych kredytu.
Spłacałam go sama przez osiem lat.
Robert wtedy „szukał się” zawodowo.
Pracował dorywczo u kolegi w serwisie opon.
— Jak to przepisujecie? — spytałam.
— No a na kogo ma być? — odpowiedział teść spokojnie.
— Na mnie — powiedziałam. — Bo to ja go stworzyłam.
Robert spuścił wzrok, milczał.
— Tata ma rację — wyszeptał po chwili.
— To ja powinienem być formalnym właścicielem.
Poczułam, jak twarz mi płonie.
— Od kiedy to ustaliliście? — spytałam.
— Od dawna się o tym mówiło — wtrąciła teściowa.
— Mówiło się? Z kim?
— W rodzinie — odparła teściowa, jakby to wszystko wyjaśniało.
Dzieci siedziały cicho, wyczuwały napięcie.
Kasia schowała się za serwetką.
— Ja też jestem w tej rodzinie — powiedziałam.
— Ale nazwisko po mężu, nie po tobie — rzucił teść.
Wstałam od stołu, ręce mi się trzęsły.
— Warsztat jest zarejestrowany na mnie — powiedziałam.
— Dokumenty, kredyt, wszystko na mnie.
— Można to zmienić — powiedział teść spokojnie.
— U notariusza wszystko można zmienić.
— Nie beze mnie — odpowiedziałam.
Robert w końcu podniósł wzrok.
— Ania, to tylko formalność — powiedział cicho.
— Dla ciebie formalność. Dla mnie osiem lat życia.
Wyszłam z pokoju bez słowa.
Deszcz nie przestawał walić w blachę.
Stałam w kuchni, patrząc przez okno.
Nikt nie poszedł za mną.
To mi powiedziało więcej niż każde słowo przy stole.
