W piątek główna księgowa przyjechała do pracy odświętnie ubrana.
Miała ze sobą butelkę drogiego wina.
Niosła też tort i paczkę wędlin.
„Dziewczyny, po pracy nie rozchodzimy się” – oznajmiła.
„Posiedzimy chwilę, uczcimy moje urodziny.”
Natychmiast wszystkie rzuciły się, by ją przytulić.
Każda chciała pogratulować pierwsza.
Pogratulowała też Kinga.
Do firmy przyszła jako zupełnie niedoświadczona.
Zbierała cięgi za błędy przez pierwsze miesiące.
Mimo to szczerze uważała Barbarę Nowak za swoją mentorkę.
Barbara objęła Kingę i szepnęła jej do ucha.
„Jeszcze trochę popracuję i przejdę na emeryturę.”
„Ciebie, Kiniu, planuję zaproponować na moje miejsce.”
„Wierzę, iż dasz radę.”
„Jesteś zdyscyplinowana, sumienna…”
Kinga nie zdążyła podziękować za zaufanie.
Już następna koleżanka podeszła z życzeniami.
Pracę skończyli wcześniej niż zwykle.
Oczyścili z papierów duże biurko w gabinecie głównej księgowej.
Przykryli je papierowym obrusem.
Wyłożyli wszystko, co znaleźli w lodówce.
Na początku imprezy przyszedł dyrektor z szefami innych działów.
Wręczył bukiet róż i prezent.
Zrobiło się głośno i wesoło.
Kinga w tym zamieszaniu wymknęła się z pokoju.
„Gdzie to się wybierasz?” – dogoniła ją w korytarzu Grażyna.
„Dopiero co usiedliśmy.”
„Muszę iść, ojciec jest sam w domu” – odpowiedziała Kinga.
„Posiedziałabyś chwilę, pół godziny.”
„Nic się z twoim tatą nie stanie.”
„Nie namawiaj mnie.”
„Nie lubi, gdy się spóźniam.”
„Zacznie się denerwować, ciśnienie mu skoczy.”
„W jego wieku to niebezpieczne.”
„W jakim to wieku? Ile on ma?”
„Siedemdziesiąt jeden” – westchnęła Kinga.
„Toż to żaden wiek!”
„W tym wieku niektórzy jeszcze się zakochują i żenią…”
„Naprawdę, Grażynko, muszę iść.”
„Przeproś za mnie.”
Kinga odwróciła się, by odejść.
Grażyna zatrzymała ją za rękę.
„Zapędziłaś się w kozi róg.”
„Jesteś młoda, nie masz życia osobistego.”
„Czy to normalne?”
„Twój ojciec nie chce, żebyś miała rodzinę? Wnuków?”
„O jakich wnukach mówisz?”
„Mam już czterdzieści dwa lata…”
„I co? Za wcześnie się poddałaś.”
„W takim tempie przeżyjesz ojca… O, przepraszam” – urwała Grażyna.
Zobaczyła spojrzenie Kingi.
„Ale kto ci powie prawdę, jak nie ja?”
„On jest chory?”
„Nie, po prostu się starzeje.”
„Boi się umrzeć w samotności.”
„Nie rozumiem cię, Kinga.”
„Twoja matka tańczyła wokół niego całe życie.”
„I gdzie ona jest? Teraz ty…”
„Wystarczy. To moje życie.”
Kinga wyrwała rękę.
Szybko poszła korytarzem do swojego gabinetu po rzeczy.
Grażyna patrzyła za nią z żalem i współczuciem.
Na zewnątrz pachniało wiosną.
Kinga szła szybkim krokiem, nie oglądając się.
Autobus akurat podjechał na przystanek.
Wsiadła, czując ulgę, iż zdąży na czas.
Ojciec czekał, jak zawsze, przy oknie.
Drzwi otworzyła szybciej niż zwykle.
„Jestem, tato.”
Nie padło żadne pytanie o urodziny koleżanki.
Nie padło żadne pytanie o tort i wino.
Liczyło się tylko to, iż wróciła na czas.
To było jej życie i nikomu nic do tego.
