Nazywam się Dariusz Wolski, mam czterdzieści trzy lata i prowadzę warsztat lakierniczy na Bródnie. Zacznę od tego, iż mój ojciec, Zenon, leżał w szóstce na Szaserów od jedenastu dni. Zawał, nie pierwszy. Teściowa, pani Alicja, dzwoniła do mnie codziennie rano, czasem dwa razy, i mówiła to samo: iż pokoje trzeba przygotować, iż pierze pościel, iż w piątek może go wypuszczą, jeżeli kardiolog się zgodzi.
Ja wtedy nie myślałem o pościeli. Myślałem o warsztacie.
Trzeba to powiedzieć wprost, bo inaczej nic z tej historii nie będzie zrozumiałe: ojciec dwa miesiące wcześniej, jeszcze na nogach, podpisał u notariusza przy Rondzie Wiatraczna darowiznę całego budynku i sprzętu na mnie. Nie na moją siostrę Monikę, nie na teściową, która od piętnastu lat sprzątała w tym warsztacie biuro i parzyła klientom kawę za dziesięć złotych od wizyty, żeby było na coś więcej niż renta. Na mnie. Bo ja tam pracowałem od osiemnastego roku życia, bo to ja znałem każdy wąż do kompresora i każdą fakturę od dostawcy lakieru z Ząbek.
Monika się wściekła. Przyjechała do mnie do domu w środę wieczorem, nie zdjęła choćby butów, stała w przedpokoju i mówiła, iż to nieuczciwe, iż ona też jest dzieckiem Zenona, iż on przecież był nieprzytomny na te papiery, iż to ja go "urobiłem" na szpitalnym korytarzu, kiedy czekaliśmy na wyniki pierwszych badań.
— Nie urabiałem nikogo — powiedziałem. — On sam zadzwonił do notariusza. Ja choćby nie wiedziałem o terminie.
— Jasne. Zawsze tak jest z tobą. Ty nic nie wiesz, a wszystko wychodzi na twoją korzyść.
Teściowa, pani Alicja, stała przy tym w kuchni i nie odezwała się ani słowem. To mnie zabolało bardziej niż krzyki Moniki. Piętnaście lat tej kobiety w tym warsztacie, piętnaście lat jej kawy i jej rachunków poukładanych w teczkach kolorami — a ona milczała, bo wiedziała, iż jeżeli się odezwie, to przeciwko mnie, a ja byłem mężem jej córki.
Z żoną, Kasią, też nie było łatwo. Ona stawała między matką i mną jak rozjemca, który sam nie wie, komu kibicuje. W nocy, po tej scenie z Moniką, powiedziała tylko:
— Tato dał tobie, bo chciał tobie dać. Ale moja mama tam pracowała za grosze piętnaście lat, Darek. I teraz co, ona ma zostać bez niczego?
— Ja nic nie zabierałem twojej mamie.
— Ale też nic jej nie dałeś.
Nie miałem na to odpowiedzi tamtej nocy. Patrzyłem na firanki w sypialni, które pani Alicja uszyła nam na ślub, i czułem, iż ta darowizna, która powinna była być ulgą, zmieniła się w coś, co mnie dusiło.
W piątek ojca wypisali, jak przewidziała teściowa. Przywieźliśmy go do domu, do łóżka z czystą pościelą, którą ona prała przez trzy dni. Zenon był słaby, ale przytomny, i to on, nie ja, zaczął tę rozmowę przy stole, kiedy wszyscy już usiedliśmy na kawę — Monika, Kasia, pani Alicja, ja.
— Wiem, co się dzieje — powiedział. — I wiem, iż zrobiłem coś, czego teraz nie mogę naprawić notarialnie, bo kolejny akt to kolejne koszty i kolejne miesiące czekania, a ja nie mam gwarancji, iż dożyję.
Zapadła cisza, którą pamiętam do dziś, bo nikt nie wiedział, w którą stronę to pójdzie.
— Ale Darek może — dodał, patrząc na mnie. — Warsztat jest twój. Papiery są twoje. To, co z nim zrobisz, to już twoja decyzja, nie moja.
Wszyscy czekali, co powiem. Monika wpatrywała się w swój kubek, pani Alicja trzymała ręce na kolanach, nieruchomo, jakby się bała, iż jeden gest zdradzi, czego od życia naprawdę chce.
Wstałem od stołu, poszedłem do przedpokoju po teczkę, którą trzymałem od tygodnia w szafie, nieotwieraną, bo sam nie wiedziałem, czy mam odwagę. W teczce był gotowy u notariusza wzór umowy — przygotowałem go jeszcze przed zawałem ojca, kiedy pierwszy raz pomyślałem, iż coś trzeba z tym zrobić, zanim zrobi się z tego wojna.
Położyłem teczkę na stole, przed panią Alicją.
— To jest umowa o dożywotnią dzierżawę biura i trzydziestoprocentowy udział w zyskach warsztatu, pani Alicjo. Z dzisiejszą datą. Dwa tysiące osiemset złotych miesięcznie gwarantowane, niezależnie od tego, czy warsztat ma dobry czy słaby miesiąc. jeżeli pani zechce, może pani przez cały czas przyjmować klientów w biurze, jak dotychczas. jeżeli nie, pieniądze i tak przychodzą.
Ręce pani Alicji drgnęły nad papierem, ale nie sięgnęła po niego od razu. Czytała linijkę po linijce, powoli, a ja patrzyłem na jej sweter w tym samym kolorze co teczki z fakturami, które sama kiedyś poukładała.
— A ja? — spytała Monika cicho.
— Dla ciebie też coś przygotowałem — powiedziałem. — Nie udział w warsztacie, bo nigdy w nim nie pracowałaś ani dnia, i wiesz to lepiej niż ja. Ale pięćdziesiąt tysięcy złotych, które dostaniesz w ciągu trzech miesięcy, z kredytu, który biorę na warsztat jako zabezpieczenie. To jest twoja część tego, co tata zbudował, przeliczona na to, co mogę realnie dać, nie udając, iż jest czegoś więcej.
Monika nie powiedziała nic. Wstała, podeszła do okna, stała tam chwilę z rękami skrzyżowanymi na piersi, a potem wróciła do stołu i usiadła.
— To nie jest to, co chciałam usłyszeć trzy dni temu — powiedziała. — Ale to jest coś, co mogę zrozumieć.
Ojciec skinął głową raz, jakby zamykał temat, i sięgnął po filiżankę, chociaż ręka mu się trzęsła. Pani Alicja wreszcie podpisała umowę, długopisem, który Kasia podała jej bez słowa, i odłożyła go na stół obok talerzyka z ciastem, które sama upiekła dzień wcześniej, zanim jeszcze wiedziała, czy będzie miało sens je upiekać.
Teraz, ponad rok później, pani Alicja przychodzi do biura trzy razy w tygodniu, nie bo musi, a bo tak jej wygodniej niż siedzieć w domu. Pieniądze przychodzą pierwszego każdego miesiąca, choćby w tym lutym, kiedy mieliśmy dwa tygodnie przestoju przez remont dachu. Monika kupiła za swoją część mały lokal pod wynajem na Targówku i rozmawiamy teraz przez telefon bez tej napiętej ciszy, która wcześniej trwała sekundy dłużej, niż powinna. Ojciec już nie pyta, co się dzieje z warsztatem. Wie, iż papiery są moje, ale decyzja, jaką przy nich podjąłem, była też jego — bo to on, tamtego popołudnia przy stole z kawą, powiedział mi, iż mogę.
