— Maksymalnie kilka miesięcy — mówił mój mąż, Tomek. — Odłożymy pieniądze i wynajmiemy coś swojego.
Minął rok.
A my wciąż mieszkaliśmy w ich domu.
Na początku wszystko wyglądało dobrze. Teściowie mieli duży dom na obrzeżach miasta, osobny pokój dla nas, a choćby mały balkon.
— Traktujcie to jak swój dom — powtarzała teściowa.
Problem polegał na tym, iż bardzo gwałtownie zrozumiałam, iż to wcale nie był nasz dom.
Najgorsze było jedzenie.
Każdą rzecz, którą przynosiliśmy ze sklepu, teściowie traktowali jak wspólną własność.
Wracałam z pracy, kupowałam coś dla nas — jogurty, ser, czasem kawałek wędliny.
Następnego dnia lodówka była pusta.
— O, to twoje było? — mówiła teściowa, kiedy pytałam. — Myślałam, iż dla wszystkich.
Z czasem zaczęłam chować jedzenie.
Najpierw na górnej półce w lodówce.
Potem w pudełkach.
Potem w naszym pokoju.
Ale teściowa miała niezwykły talent do znajdowania wszystkiego.
Pewnego dnia weszła do naszego pokoju z paczką ciastek w ręku.
— Dlaczego chowacie jedzenie w szafce? — zapytała chłodno.
Tomek wzruszył ramionami.
— Bo kupujemy je za własne pieniądze.
Teściowa spojrzała na niego tak, jakby powiedział coś obraźliwego.
— Mieszkacie u nas za darmo.
Te słowa powtarzała coraz częściej.
Za każdym razem trochę głośniej.
— Mieszkacie u nas za darmo.
— Prąd też kosztuje.
— Woda też.
Czułam się coraz bardziej jak intruz.
Najgorszy był wieczór, kiedy wróciłam z pracy zmęczona i głodna. Cały dzień nic nie jadłam.
W lodówce znalazłam tylko pusty talerz po sałatce, którą kupiłam rano.
— Mamo, gdzie jest sałatka? — zapytał Tomek.
Teściowa siedziała przy stole.
— Zjedliśmy z ojcem.
— Ale to było nasze.
— W naszym domu wszystko jest wspólne — odpowiedziała spokojnie.
Poczułam, jak coś we mnie pęka.
— W takim razie może powinniśmy też wspólnie płacić rachunki? — powiedziałam.
W kuchni zapadła cisza.
Teść powoli odłożył widelec.
— Jak wam się nie podoba, możecie się wyprowadzić.
Spojrzałam na Tomka.
Ale on milczał.
I wtedy zrozumiałam coś, co bolało najbardziej.
W tym domu nie byłam tylko gościem.
Byłam kimś, kto każdego dnia musi udawać, iż nie jest głodny, żeby nikomu nie przeszkadzać.
