Wszystkich zbiorę u siebie
Małgorzata Wiosenna odłożyła tablet i sięgnęła po telefon:
Babciu, jak tam zdrowie? Dobrze się czujesz? A dziadek? Skoro smaży ziemniaki, znaczy wszystko w porządku. Ja już kończę dziś pracę, zaraz odbiorę Dankę z treningu, wstąpimy do sklepu i niedługo będziemy w domu.
Później Małgorzata wybrała kolejny numer:
Jarosław, hej, już wracam do domu. Ty i Irenka jeszcze długo? Już jedziecie? Super, bo dziadek smaży ziemniaki, to zjemy razem kolację.
Małgorzata podniosła się i zaczęła wkładać do torebki najpotrzebniejsze rzeczy. Zawołała do koleżanek:
Na razie, dziewczyny, wychodzę, do jutra!
Na razie, Małgosiu, miłego wieczoru!
Pod biurkiem gwałtownie zmieniła szpilki na wygodniejsze buty, narzuciła płaszcz i odruchowo spojrzała przez ciemniejące okno. Był ciepły jesienny wieczór w Warszawie. Latarnie mrugały przyjaźnie, ludzie spieszyli się do domów po pracy. Przez chwilę dostrzegła swoje odbicie w szybie i uśmiechnęła się lekko nigdy by nie uwierzyła, iż będzie tak właśnie żyć zwyczajnie i normalnie. Że będzie miała rodzinę, do której wieczorem się śpieszy, do domu, gdzie ktoś na nią czeka. Przecież była pewna, iż jej się to nigdy nie wydarzy.
To prawda, jej rodzina była inna, ale razem byli bardzo szczęśliwi i kochali się szczerze.
Matka Małgorzaty zostawiła ją zaraz po porodzie i zniknęła bez śladu. W krótkiej karcie z domu dziecka wpisano matka nieznana, bez dokumentów, ojca brak. Imię i nazwisko nadali jej obcy ludzie Wiosenna, bo urodziła się wiosną. A czemu Małgorzata nikt nie wie. Zawsze przyjaźniła się z chłopakami, najlepszy przyjaciel miał na imię Jarek i był od niej rok starszy. Też Wiosenny, z tego samego powodu. Małgorzata uczyła się wzorowo, była posłuszna, pracowita i zawsze pomocna, bo bardzo liczyła, iż ktoś ją kiedyś adoptuje. O tym, jak dzieci żyją w domu, wiedziała tylko z filmów. Może była zbyt chuda, może nieporadna, może po prostu nie miała szczęścia. Gdy Jarka adoptowali, Małgorzata całą noc płakała. Nie z zazdrości ze strachu, iż straciła jedynego przyjaciela.
Jarek przez okulary patrzył na nią bezradnie:
Małgosia, chcesz, żebym odmówił?
Zwariowałeś, Jarek? Takiej szansy się nie odrzuca. Jedź, los każdego jest inny.
Znajdę cię, obiecuję! przysięgał Jarek, ale Małgorzata uśmiechała się smutno nie wierzła, iż to możliwe.
Małgorzata skończyła szkołę, poszła do technikum budowlanego, mieszkała w internacie. Po studiach, jako sierota, dostała kawalerkę daleko, na obrzeżach Warszawy, ale szczęśliwa! Pracę znalazła w biurze projektowym. Zaczęło się prawdziwe dorosłe życie. Przyjaciółek miała coraz więcej, ale rodzinę postanowiła sobie założyć dopiero, gdy będzie gotowa. Marzyła, by mieć kiedyś dom pełen ludzi, kochającego męża i dzieci dwoje, może troje. Wyobrażała sobie bieganinę, śmiech i nieustanne mamo, tato!. Tak bardzo chciała to kiedyś usłyszeć choćby jeżeli dla niej te słowa brzmiały obco, nieznajomo, ale bardzo ciepło. Otwierasz drzwi, dzieci wybiegają z okrzykiem: Mamo, tata wrócił!. Jak w zaczarowanej bajce.
Pewnego wieczoru szła pod swoje mieszkanie i nagle drzwi na klatkę otworzyły się z hukiem, prawie ją przewrócił wybiegający chłopak z torbą. Weszła do środka staruszka leżała na schodach:
Emerytura… torebka… popchnął mnie… Okulary, gdzie okulary, nic nie widzę! Małgorzata wybiegła za złodziejem, ale było za późno, już zniknął. Pomogła babci wstać, na szczęście kilka sobie zrobiła.
Oj, dziecko, jak tak można… łkała. Małgorzata zaprowadziła ją do mieszkania, okazało się, iż staruszka opiekuje się chorym mężem, sam nie wstaje. Od tego dnia Małgorzata zaczęła do nich zaglądać, przynosiła zakupy bo emeryturę przecież skradziono. Sprawę zgłosili, ale złodzieja nie znaleźli choć Małgorzacie wydawało się, iż zapamiętała twarz tego chłopaka. Torebkę z dokumentami znaleziono parę dni później niedaleko bloku to już było coś.
Małgorzata coraz częściej odwiedzała babcię Tosię i dziadka Andrzeja. Wezwali lekarzy, niedługo stan dziadka się poprawił, a starsi państwo odżyli. Zaczęli wołać Małgorzatę wnuczką, zapraszali do siebie, bo swoich i bliskich nie mieli.
Aż pewnego razu w autobusie Małgorzata poznała chłopaka. Czuła jego spojrzenie i uśmiech:
Panno, tak znajomo pani wygląda. Nie poznaliśmy się już gdzieś?
Uśmiechnęła się lekko:
Raczej nie sądzę.
Był sympatyczny i zanim dotarli pod dom, zdążył opowiedzieć jej prawie wszystko o sobie. Że na imię ma Grzesiek, mieszka z matką, pracuje. Miała wrażenie, jakby znała go od lat, a może naprawdę widziała już gdzieś jego twarz. Grzegorz zaczynał odprowadzać ją ze spotkań i pracy. Któregoś dnia zaprosiła go do siebie była herbata, kanapki, rozmowy. Po raz pierwszy powiedziała komuś całą prawdę o swoim dzieciństwie w domu dziecka.
Grzesiek patrzył na nią, jakby chciał coś dodać, ale się wahał. Może jej współczuł, Małgosia już nie wiedziała niby go lubiła, ale czuła niepokój. I niedługo wydarzyło się coś strasznego. Gdy nastawiła czajnik w kuchni, podszedł, objął ją rękami, ona odsunęła się:
Grzesiu, może nie powinniśmy się śpieszyć?
On tylko mocniej ją ścisnął i wtedy… Małgorzata zaczęła krzyczeć, a on syknął jej do ucha:
Że mnie wydałaś, dobrze cię rozpoznałem, gnido. Pomagałaś tamtej babci, mówili mi, iż to jakaś dziewczyna z domu dziecka. Rysopis już widziałem, ledwo się wymigałem. Teraz się zamkniesz, jasne? Nikomu nic nie powiesz, bo nikt ci nie uwierzy! Inaczej będzie gorzej.
Małgorzata bała się zgłosić sprawę nie chciała rozgłosu. A miesiąc później, z pracy zabrało ją pogotowie. Ciąża pozamaciczna, powikłania mogła już nigdy nie mieć dzieci.
Babcia Tosia opiekowała się nią, dodawała otuchy, karmiła bulionami, leczyła ziołami. Po wyjściu ze szpitala Małgorzata była zagubiona, czuła się jak cień człowieka nie wiedziała, po co ma dalej żyć. Coraz mniej mówiła aż pewnego dnia nogi same zaprowadziły ją do klasztoru na Bielanach. Jesień, głębokie, błękitne niebo, złote kopuły, dźwięk dzwonów niósł się wysoko.
Pracownicy ogrodu zamiatali zwiędłe kwiaty, ostatki barw.
Małgorzata Wiosenna? nagle usłyszała. Odwróciła się ktoś podchodził z uśmiechem.
Małgosia, szukałem cię!
Jarek, to ty?! rozpoznała chłopaka i rozpłakała się w ramionach przyjaciela. On otarł jej łzy:
Chodź do refektarza, dziś kasza i pyszne pierogi z herbatą. Pogadamy potem.
Nie wiedziała nawet, kiedy wyrzuciła z siebie historię ostatnich lat, a Jarek opowiedział jej swoją jak go adoptowali, jak ojczym oprawca bił go za wszystko, jak uciekał, włóczył się, aż nogę uszkodził. Przygarnęli go w tym klasztorze, tam na nowo zaczął żyć.
Małgorzata wracała do domu i myślała, jak bardzo wszystko się zmieniło po tej rozmowie z Jarkiem, bo przecież przez kilka dni nie miała choćby siły wracać do własnego mieszkania, została w klasztorze. Tam wszystko sobie poukładali. Babcia Tosia i dziadek Andrzej od dawna chcieli przepisać na nią mieszkanie, ale Małgorzata i Jarosław wymyślili coś lepszego.
Babcia Tosia i dziadek Andrzej byli zachwyceni pomysłem wspólnego życia pod jednym dachem. Nigdy nie liczyli, iż ktoś jeszcze zechce ich przygarnąć starych i schorowanych.
Dziś Małgorzata i Jarosław Wiosenni od pięciu lat są małżeństwem. Przeprowadzili się na przedmieścia Warszawy, do dużego mieszkania, gdzie dla wszystkich jest miejsce. Babcia Tosia i dziadek Andrzej czują się tu jak u siebie. Są najważniejsi bo już nie są sami, mają rodzinę.
A dwa lata temu spełniło się wielkie marzenie Małgosi wspólnie z Jarkiem adoptowali dwójkę dzieci, Dankę i Irenkę, również z tego samego domu dziecka.
Jarek, pamiętasz, jak marzyliśmy, iż ktoś nas przygarnie i będziemy mieć dom? szczebiotała szczęśliwie Małgorzata. Popatrz na ich oczy, poprzysięgnijmy sobie, iż będziemy dla nich takimi rodzicami, o jakich zawsze marzyliśmy.
A teraz…
Mamo, gdzie tata? Babciu, chodź do nas, zobacz, co z dziadkiem zbudowaliśmy!
Małgorzata stara się już nie wracać myślami do złych wydarzeń. Choć babcia Tosia kiedyś jej szepnęła, iż złapali jej oprawcę kolejny raz na jakimś złym występku i tym razem poszedł siedzieć. Wygląda na to, iż na długo.
Niech każdy poniesie konsekwencje swoich czynów tu, na ziemi, i w życiu wiecznym.
