Żona dowiaduje się za późno — „To tego szukasz?” — podała mu list. Kuba zbladł. — Renata… to nie ta…

Tego szukasz? podała mu list.

Kuba zbladł jak kartka papieru.

Ewa, ty nie myśl Wojtek To

Czego niby nie powinnam myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że wy obaj macie mnie za łatwowierną stokrotkę?!

Ale jak to miesiąc?! Ewa, przecież była umowa, iż do jesieni jesteśmy!

Młodszy dopiero poszedł do przedszkola, pracę znalazłam trzy ulice dalej

Co się stało?

Przecież płacimy na czas, nie robimy hałasu

To nie o was chodzi Ewa spuściła głowę. Muszę wrócić do swojego mieszkania.

Kłótnia z mężem?

Proszę, nie zadawaj zbędnych pytań.

Macie równy miesiąc od dzisiaj!

Zrobię rozliczenie, kaucję oddam.

Przepraszam

Ewa rozłączyła się, strzepnęła ramionami. Niech to się już skończy.

***

Wzrok Ewy nie mógł się oderwać od koperty leżącej na stole w kuchni.

Zwykłej koperty, którą zaledwie pięć minut wcześniej wyciągnęła z pocztowej skrzynki wraz z reklamami i rachunkiem za internet.

Wojtek zwykle sam zabierał pocztę, ale dziś to ona sięgnęła do skrzynki…

Stempel. Adres zwrotny. ZK nr 6.

Nadawca: Lidia Dąbrowska.

To imię parę razy obiło się Ewie o uszy tak miała na imię matka jej męża, czyli teściowa, której nigdy nie widziała na oczy.

Nawet nie wiedziała, iż kobieta, która go urodziła, wciąż żyje.

Ja nie mam nikogo, Ewka oznajmił Wojtek na trzeciej randce, gdy siedzieli w taniej kawiarni, rozgrzewając się po deszczowym spacerze. Ojciec odszedł zanim się urodziłem, choćby nie wiem, jak wygląda.

A mama… Mama zmarła, gdy miałem dwadzieścia lat. Serce. Więc taki trochę sam trzciną na wietrze. Sam sobie.

Całkiem sam? Ewa prawie się wtedy popłakała. choćby żadnej ciotki czy wujka?

Gdzieś tam jacyś krewni pod Olsztynem, ale nie mamy kontaktu.

Wiesz, tak łatwiej. Zero rodzinnych dramatów, zero obligatoryjnych obiadów u teściów w niedzielę. Tylko ty i ja.

Pomyślała wtedy:

Boże, jaki on silny. Tyle przeżył i nie zgnuśniał

Obdarzyła go taką troską, jakby chciała nadrobić całą matczyną miłość, której mu zabrakło.

Potem był ślub, skromny, w gronie najbliższych.

Od niej rodzice i dwie przyjaciółki, od niego tylko najlepszy kumpel z podstawówki, Kuba, który przez całe wesele był dziwnie milczący i unikał Ewy wzrokiem.

Zrzuciła to na jego nieśmiałość. Dziś już wiedziała: Kuba po prostu bał się chlapnąć za dużo.

A gdzie ona jest pochowana? spytała Ewa pół roku po ślubie. Może pojedziemy, posprzątamy? W końcu to twoja mama

Wojtek wtedy się skrzywił, odwrócił głowę, zaczął poprawiać kołnierz.

Daleko, Ewka. O, gdzieś poza miastem. Stare, zamknięte już prawie cmentarzysko.

Może sam kiedyś pojadę, ty się nie przejmuj. Nie chcę cię tam zabierać, za ciężka atmosfera.

Lepiej myślmy o żywych, dobrze?

I uwierzyła. Naiwna!

***

Drzwi wejściowe trzasnęły, a Ewa aż podskoczyła i szybciutko schowała tajemniczą kopertę do szuflady, przygniatając ją kuponami z Biedronki.

Cześć, skarbie! Wojtek jak zwykle wszedł energicznie i ciepło. No jak nasz mistrz? Nie rozrabiał?

Podszedł do Ewy w kuchni, chciał ją pocałować w czubek głowy, ale instynktownie się cofnęła.

Co jest? Zmęczona? skrzywił się, patrząc jej w oczy. Nikodem znowu nie dał ci spać?

Zaraz się przebiorę i go przejmę, a ty się zdrzemnij.

Zrobię choćby kolację.

Nie trzeba, nie jestem głodna. Wojtek, poczta dzisiaj była

Zamarł na ułamek sekundy, ale Ewa to zauważyła.

Tak? Co przyszło? Znowu rachunki?

Rachunki. Jakaś reklama. I tyle.

Wyraźnie się rozluźnił i głośno westchnął.

No to super! Idę umyć ręce i do synka, już mi go brakuje.

Ewa patrzyła na jego plecy. Człowiek, z którym dzieliła wszystkie dni, mieszkanie i całe życie, właśnie okłamywał ją w żywe oczy.

Kłamał tak bezczelnie, iż aż się robiło słabo.

Jestem sierotą mówił.

A z zakładu karnego pisała Lidia Dąbrowska.

Za co ona tam siedzi? Kogoś skrzywdziła? Ukradła coś? Oszukała? Ile jej zostało do wyjścia?

Ewa nagle wyobraziła sobie, jak za rok czy dwa rozlega się dzwonek do drzwi i staje na progu kobieta z ciężkim spojrzeniem i przeszłością z celą pogrzebaną na karku.

I mówi:

Dzień dobry, synku, dzień dobry, synowo. Gdzie mój wnuczek? Ja tu teraz zamieszkam!

Ewa nie o siebie się bała, najbardziej martwiła się o Nikodema.

Jak ma rosnąć przy babci, która odsiadywała wyrok?

Jak w ogóle dopuścić do dziecka osobę po takim przejściu?!

Ewka, chcesz herbaty? Wojtek krzyknął z pokoju. W Lidlu promocje na pieluchy, znalazłem ulotkę. Trzeba jutro jechać.

Nie odpowiedziała. Wtedy już sprawdzała aplikację bankową, ile ma środków na rachunku.

Powinno wystarczyć na pierwszy okres. Nowe mieszkanie na drugim końcu dzielnicy dobry pomysł.

Lokatorzy wyprowadzą się za miesiąc. Byle tylko wytrzymać te cztery tygodnie i niczego nie zdradzić.

***

Wojtek wychodził do pracy, długo całując Nikodema w policzek i obiecując szybciej wrócić.

Ewa patrzyła na to z rosnącą pogardą. Jak można tak ją kłamać? Czy w ogóle można takie rzeczy trzymać w tajemnicy?!

Kiedy Wojtek wyszedł, wzięła list do rąk. Swędziały ją palce, żeby otworzyć i przeczytać, ale bała się.

A może jak się dowie, to nie będzie mogła odejść? Może tam kryje się coś

Nie, powiedziała sobie stanowczo. To nieważne, co tam jest napisane. Kłamał mi prawie dwa lata!

Nagle dźwięk domofonu. Ewa aż się wzdrygnęła. Kto to może być?

Rodzice zawsze dzwonią wcześniej. Koleżanki? Podeszła do wizjera na klatce stał Kuba.

Nerwowo przestępował z nogi na nogę i zerkał na windę.

Ewa otworzyła drzwi.

Kuba? Wojtek w pracy.

Wiem, wiem, Ewka… zaczął się jąkać, wciskając ręce do kieszeni. Przejeżdżałem Pomyślałem, może Wojtek zostawił klucze do garażu w domu?

Mówił, iż mają być na szafce w przedpokoju.

Na szafce? uniosła brwi. Niczego tam nie widziałam. Ani w przedpokoju, ani nigdzie. Jesteś pewny, iż tu je zostawił?

Tak mówił Słuchaj, Ewka, Wojtek jeszcze prosił, żebym spojrzał do skrzynki, czy przyszło coś ważnego. Pusto tam było. Ty ty dzisiaj nie wyciągałaś poczty?

Wyciągałam. A co?

Kuba przełknął ślinę.

Tak dopytuję Czekamy na paczkę z częściami samochodowymi, Wojtek mówił, żebym zerkał, czy nie ma awizo.

Ewa powoli wróciła do kuchni, wzięła szarą kopertę i podała mu przy drzwiach.

Tego szukasz? wyciągnęła list w jego kierunku.

Kuba zrobił się biały jak tynk.

Ewa, ty nie myśl Wojtek To

Czego niby nie powinnam myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że macie mnie za naiwną?

Urodziłam dziecko z człowiekiem, którego rodzinne sekrety są ścisłą tajemnicą państwową?

Ewka, on chciał dobrze! Kuba przeszedł na szept, mówił gwałtownie i nieskładnie. Chciał normalności, bez tego wszystkiego.

Jego matka To niełatwa osoba, Wojtek przez nią tyle przeszedł, choćby nie wiesz.

Nie robił tego ze złośliwości. Po prostu wymazał ją dla twojego świętego spokoju.

Wymazał? prychnęła gorzko Ewa. Jak można matkę wymazać, i to jeszcze w taki sposób?

Odebrał mi wybór! Powinnam wiedzieć, w jaką rodzinę wchodzę.

Jaka tam rodzina! Kuba machnął ręką. Tam nie ma żadnej rodziny. Tylko ona i jej przekręty

Ewa, oddaj list, dobra? Nie czytałaś go? Przekażę Wojtkowi, on wszystko wyjaśni.

Zjeżdżaj, Kuba powiedziała cicho. I nie dostaniesz listu. Jest adresowany do Wojciecha Dąbrowskiego, przekażę mu sama. Osobiście.

Z trzaskiem zamknęła mu drzwi przed nosem.

***

Cały dzień był jak w mgłą owinięty. Ewa karmiła syna, przebierała go, spacerowała z nim na placu zabaw, a w głowie kłębiły się tylko te sprawy.

Co zabrać najpierw? Wózek, łóżeczko, dokumenty. Meble? Kto by się nimi przejmował.

W jej mieszkaniu na peryferiach stała stara wersalka i szafa. Wystarczy.

Do osiemnastej była już spokojna.

Przygotowała kolację, nakryła stół, położyła syna spać. I czekała.

Mmm, jak tu ładnie pachnie! Wojtek wrócił z pracy udając, iż absolutnie nic się nie dzieje. Zobacz, co kupiłem. Karuzela do łóżeczka dla Nikodema! choćby ma uspokajające melodie.

Ewa siedziała w milczeniu przy stole, z listem jak kamień przed sobą. Wojtek wszedł do kuchni i od razu przestał udawać.

Znalazł Kuba? zapytał ledwo słyszalnie.

Ja znalazłam. Kuba, jak kazałeś, próbował go odebrać. Nie dostał

Wojtek bezwładnie osiadł na krześle naprzeciwko.

Dlaczego, Wojtek? Czemu powiedziałeś, iż zmarła?

Bo dla mnie zmarła dwanaście lat temu podniósł zapłakane oczy. Kiedy pierwszy raz ją zamknęli. Wyszła po kilku latach, pół roku w domu i znów odsiadka.

Ewka, ty z porządnej rodziny, tata inżynier, mama nauczycielka. Nie zrozumiałabyś nawet, o czym ona mówi. Ona jest zawodową oszustką. Kombinatorką.

I dlatego uważałeś, iż masz prawo mnie okłamywać? Rok? Ewa podniosła głos. Wiesz, iż tym wszystkim całe zaufanie do ciebie szlag trafił?

Bałem się cię stracić! Wojtek się uniósł. Odeszłabyś! Powiedziałabyś: Nie, gość z kryminalną matką, co jeszcze w genach przekaże?

Chciałem, by Nikodem dorastał w normalnej atmosferze. Więc uznałem, iż lepiej być sierotą niż synem złodziejki!

A teraz będzie miał rozwiedzionego ojca, odparła Ewa lodowato.

Wojtek znieruchomiał.

Co? Żartujesz? Ewka, przez ten list? Przez to, iż ukryłem?

Przez to, iż cię nie znam, Wojtek. Skoro mogłeś tak bezlitośnie wymyślić śmierć matki, to co jeszcze zmyśliłeś?

Kim jest twój tata? Może też nie zniknął, tylko obok odsiaduje?

Ewka, nie pieprz głupot…

Nie pieprzę. Napisałam do lokatorów. Za miesiąc się przenoszę. Jutro składam pozew.

Wojtek błagał, klękał, tłumaczył, iż to było w dobrej wierze.

Ewa nie słuchała. Już wszystko postanowiła.

***
Lokatorzy się wyprowadzili, teraz Ewa z synem żyją sami. Rozwód stał się faktem. Wojtek nie traci nadziei na jej powrót. Wciąż nie rozumie, gdzie popełnił błąd. Przecież chciał tylko chronić rodzinę

Dla syna jest wzorowym ojcem, finansowo dba o wszystko. Ale serca Ewy odzyskać nie umie. Z nią próbować od nowa nie zamierza.