Klucz nie pasował do zamka. Stałem przed bramą myjni przy ulicy Zachodniej w Łodzi, kwadrans po szóstej rano, i wciskałem ten sam pęk kluczy, co zawsze. Nic. Ktoś wymienił wkładkę.
Postój taksówek obok, para z kiosku z kawą, jakiś gość w dresie wyprowadzający psa – wszyscy szli dalej, nikt nie patrzył. A ja stałem jak idiota przed metalową roletą z napisem „Myjnia Weroniki”, choć jeszcze trzy miesiące temu wisiał tam szyld „Błysk – myjnia bezdotykowa”, który wymyśliliśmy razem, przy winie, w naszym mieszkaniu na Bałutach.
Zacznę od początku, bo inaczej to nie ma sensu.
Byliśmy razem czternaście lat. Poznałem Weronikę na stażu w warsztacie przy Pabianickiej, ona robiła wtedy księgowość dla małych firm, ja grzebałem w silnikach. Pobraliśmy się, wzięliśmy kredyt, otworzyliśmy tę myjnię za pieniądze, które jej ojciec zostawił w spadku – pięćdziesiąt tysięcy złotych, co do grosza, pamiętam, bo sam podpisywałem umowę z bankiem na resztę.
Po poronieniu w dwa tysiące dwudziestym pierwszym Weronika zaczęła jeść. Dużo. Nie powiem, iż to było łatwe – dla niej ani dla mnie. Ale zamiast rozmawiać, ja po prostu zacząłem rzucać tekstami. „Znowu ciastka?”, „Może byś się ruszyła, zamiast siedzieć”. Nie krzyczałem. Gorzej – mówiłem to spokojnym głosem, przy śniadaniu, jakbym podawał jej cukier do kawy.
Poznałem Klaudię w serwisie opon. Miała dwadzieścia osiem lat i mówiła, iż lubi mój śmiech. Wyprowadziłem się do niej w lutym zeszłego roku, zostawiając Weronice mieszkanie i papierowy bałagan po firmie, bo formalnie myjnia była na nas oboje, pół na pół.
Przez dziewięć miesięcy nie dzwoniłem. Dowiadywałem się o niej od wspólnych znajomych, przy piwie, bez specjalnego zainteresowania, prawdę mówiąc.
A potem koleżanka z pracy pokazała mi filmik na Instagramie. Weronika na molo w Sopocie, w czerwonej sukience, z podpisem: „Jedenaście miesięcy, minus czterdzieści kilogramów, i jeszcze żyję”. Nie poznałem jej od razu. Twarz ta sama, ale reszta – zupełnie inna osoba.
Zacząłem śledzić to konto. Treningi o piątej rano przed pracą, gotowanie w słoikach na cały tydzień, zdjęcia z wagi – sto dwa kilogramy, potem dziewięćdziesiąt, siedemdziesiąt osiem, w końcu sześćdziesiąt dwa. Komentarze pod filmikami od obcych ludzi: „jesteś moją inspiracją”, „dzięki tobie zaczęłam biegać”. Local Times Łódzkie zrobiło o niej mały materiał, trzy minuty w internecie.
Z Klaudią skończyło się w sierpniu. Mój warsztat przy Dąbrowskiego też ledwo trzymał się na nogach – dwa zlecenia tygodniowo, czynsz rósł, a ja nie miałem już nikogo, kto by mi podawał rękę, kiedy się przewracałem. Pomyślałem sobie – głupio to brzmi, wiem – iż skoro Weronika tak się zmieniła, to może i do mnie wróci dawne uczucie. A przy okazji przyda się kawałek tej myjni, bo przecież formalnie przez cały czas był mój.
Zadzwoniłem do niej w październiku. Zaprosiła mnie na kawę do lokalu przy Piotrkowskiej, tego z czarnym szyldem, „Pod Lustrem” się nazywa, nie wiem czy celowo wybrała to miejsce.
Przyszła dziesięć minut spóźniona, w kurtce, bez makijażu, zamówiła herbatę miętową. Nie przytuliła mnie, podała rękę jak klientowi.
– Wyglądasz inaczej – powiedziałem, bo nie wiedziałem, co innego powiedzieć.
– Schudłam – odpowiedziała krótko. – Czterdzieści kilo. Jedenaście miesięcy.
– Widziałem. Jestem z ciebie dumny.
– Nie pytałam cię o zdanie, Mateusz.
Zamówiłem sobie espresso, żeby mieć czas pomyśleć. Powiedziałem jej o warsztacie, iż ledwo wiążę koniec z końcem, iż z Klaudią już nic, iż może warto by pogadać o myjni, bo przecież wspólny kredyt, wspólna firma, może dałoby się to jakoś poukładać na nowo, razem.
Ona zamieszała łyżeczką w herbacie, odstawiła ją na spodek.
– Byłam u notariusza w zeszłym tygodniu – powiedziała. – I u adwokata od rozwodów. I w banku.
Nie powiedziałem nic. Czekałem, iż to jakiś żart.
– Przelałam resztę kredytu na myjnię, Mateusz. Trzydzieści osiem tysięcy złotych, jednym przelewem, z pieniędzy, które zarobiłam na szkoleniach personalnych i z tego, co sprzedałam ze starych ubrań – mam ich teraz chyba ze dwadzieścia worków, wszystkie rozmiary pięćdziesiąt dwa i pięćdziesiąt cztery, oddałam do fundacji. Konto wspólne zamknęłam w piątek. Bank potwierdził mailem, mogę ci przesłać, jak chcesz.
– A myjnia?
– Przepisałam na siebie. Jednoosobowa działalność, mój numer NIP, mój szyld. Zmieniłam zamki w poniedziałek, słusznie zrobiłam, bo właśnie widzę, po co przyszedłeś.
Chciałem powiedzieć coś o uczuciach, o tym, iż przecież to on ją kochał, iż to on z nią budował tę firmę od zera, własnymi rękami stawiał ściankę przy stanowisku numer dwa. Ale ona wstała, zostawiła na stoliku dziesięć złotych za herbatę i powiedziała tylko:
– Dokumenty czekają u mnie w biurze, jakbyś chciał się upewnić, iż wszystko zgodnie z prawem. Pozew rozwodowy złożyłam wczoraj. Termin rozprawy dostaniesz pocztą.
I wyszła, nie czekając na odpowiedź, w tej swojej kurtce, lekka, jakby ważyła o połowę mniej niż ja w tamtej chwili.
Dlatego dziś stałem przy Zachodniej, wciskając klucz, który nie pasował, patrząc na nowy szyld z jej imieniem. Z wnętrza dochodził szum kompresora – ktoś już pracował, może nowy pracownik, może ona sama, nie wiem.
Nie zapukałem. Stałem jeszcze chwilę, patrząc na tę rolettę, na mokry chodnik, na gołębia, który dziobał coś koło kosza na śmieci, zupełnie obojętny na to, iż właśnie traciłem ostatnią rzecz, która mnie z nią łączyła. Potem wsiadłem do samochodu, zaparkowanego trzy ulice dalej, bo bliżej nie było miejsca, i pojechałem do warsztatu na Dąbrowskiego, gdzie czekał na mnie klient z audi, które trzeba było wymienić w oleju za sto dziewięćdziesiąt złotych – jedyna suma, jaką tego dnia miałem jeszcze prawo policzyć na własny rachunek.
