Stałem na schodach Urzędu Stanu Cywilnego przy ulicy Piekarniczej w Gdańsku z bukietem białych róż, za który zapłaciłem trzysta złotych u kwiaciarki na rogu. Kwiecień, słońce już prawie wiosenne, ale powietrze jeszcze gryzło w palce. Mój bratanek Kuba — nie, nie ten Kuba, mój syn został w Niemczech, tu chodzi o siostrzeńca, który miał być świadkiem — stał obok w wypożyczonym garniturze i co chwilę poprawiał krawat. Zegarek pokazywał za pięć dwunastą. Potem dziesięć po. Potem piętnaście.
Zadzwoniłem do Magdy. Długo czekałem na połączenie, aż w słuchawce rozległo się kliknięcie.
— Magda, gdzie ty jesteś?! Spóźniamy się, przesuną nas na koniec kolejki!
Cisza trwała sekundę, może dwie. A potem usłyszałem głęboki, opanowany męski głos:
— Słucham.
Palce zacisnęły mi się na telefonie tak mocno, iż poczułem ból w kostkach.
— Kto mówi? Gdzie Magda? Niech odda jej pan telefon, mamy dzisiaj ślub!
— Przepraszam — odpowiedział ten głos, bez triumfu, bez złości, tylko z jakąś cholerną pewnością siebie, która mnie wtedy zmroziła bardziej niż kwietniowy wiatr. — Magda nie przyjdzie. Jest moją narzeczoną.
Chciałbym powiedzieć, iż od razu wszystko zrozumiałem. Nie zrozumiałem. Krzyczałem coś do zerwanego połączenia, a ludzie wychodzący z urzędu z innymi parami młodymi odwracali głowy. Kuba patrzył na mnie z taką litością, iż wolałbym, żeby się ze mnie śmiał.
Dwadzieścia lat wcześniej to ja nie przyszedłem. Teraz policzyłem, komu ten dług wrócił.
Mam czterdzieści trzy lata, prowadzę warsztat samochodowy na Oliwie, przy Bałtyckiej, szyld z nazwą „Wrona Serwis” od pół roku ma przepaloną jedną literę i wciąż nie mam czasu tego naprawić. Dwadzieścia pięć lat temu byłem kimś innym — starszym od Magdy o pięć lat, pewnym siebie do granic głupoty, przekonanym, iż świat czeka, aż po niego sięgnę. Magda miała osiemnaście lat i patrzyła na mnie tak, jakbym był jedyną stałą rzeczą w jej życiu. Pamiętam jej matkę, panią Zofię, w kuchni ich mieszkania na Przymorzu, jak płakała i mówiła: „Magdusiu, on bierze wszystko, czego akurat chce, a za nic nie chce odpowiadać”. Miała rację. Nie chciałem tego wtedy słyszeć.
Dwa tygodnie przed ślubem przyszedłem sam, bez żadnej Oli, bez pośredników — stanąłem w korytarzu u Magdy, ręce w kieszeniach kurtki, i powiedziałem to, co wtedy wydawało mi się jedynym możliwym wyjściem: Agnieszka jest w ciąży, jej rodzice mają firmę transportową pod Hamburgiem, obiecują mieszkanie i udziały. A ja się bałem. Bałem się zostać w tym samym bloku, na tej samej ulicy, z pracą w warsztacie mojego ojca do końca życia. Agnieszka dawała mi złudzenie, iż mogę być kimś większym. Nie powiedziałem Magdzie, iż się boję. Powiedziałem, iż „tak wyszło”. Wyszedłem z jej mieszkania, jakbym wychodził po chleb do sklepu na rogu.
W Hamburgu okazało się, iż teściowie traktują mnie jak pracownika na próbę, który nigdy nie zda egzaminu. Agnieszka i ja kłóciliśmy się codziennie, czasem przez głupstwa — kto wyrzuca śmieci, kto zapomniał kupić mleko — a czasem przez rzeczy poważniejsze. Syn, Kuba, urodził się w drugim roku małżeństwa i miał być naszym klejem. Nie był. Rozwiedliśmy się po jedenastu latach, z adwokatami, z podziałem tego niewielkiego majątku, który mi został. Kuba dziś ma dwadzieścia lat, mieszka w Niemczech, pisze do mnie dwa razy do roku — na urodziny i na Boże Narodzenie, czasem krócej niż SMS do kuriera.
Trzy lata temu wróciłem do Gdańska. Otworzyłem warsztat na kredyt, dorabiałem się po trochu. Samotność po czterdziestce to nie jest coś, o czym mówi się chętnie przy piwie z kumplami — to jest wieczór, kiedy wracasz do pustego mieszkania i słyszysz tylko, jak sąsiad za ścianą gra w telewizji wiadomości.
Pod koniec października spotkałem ją w kawiarni przy Długim Pobrzeżu, tej z czerwonym markizami i zapachem prażonej kawy i cynamonu. Lało jak z cebra, taki deszcz, po którym cała Motława wygląda jak wzburzone morze. Wszedłem, otrzepałem płaszcz z wody — i zobaczyłem ją przy stoliku w rogu, przy lampce pod matowym kloszem. Serce mi stanęło. Dwadzieścia lat, a poznałem ją w sekundę.
Usiadłem bez pytania, zamówiłem podwójne espresso i opowiedziałem jej wszystko — Hamburg, rozwód, syna, warsztat. Mówiłem głównie o sobie. Zapytałem, jak żyje, owszem, ale nie zapytałem, czym konkretnie się zajmuje w tej swojej korporacji logistycznej, nie zapytałem, co czyta, co ją boli dzisiaj. Teraz to widzę. Wtedy wydawało mi się, iż po prostu jesteśmy sobą sprzed dwudziestu lat, tylko trochę starsi.
Zacząłem się pojawiać pod jej biurem z liliami, bo pamiętałem, iż kiedyś lubiła lilie. Pisałem rano, zapraszałem na kolacje do restauracji na Wyspie Spichrzów. Mówiłem, iż los nas zwrócił sobie nawzajem. Wierzyłem w to naprawdę — a przynajmniej tak mi się wydawało.
Dowiedziałem się od wspólnej znajomej, iż ma kogoś. Robert. Inżynier budowlany, spokojny, bez fajerwerków. Nienawidziłem go, zanim go poznałem. Przyspieszyłem. Pod koniec listopada, na tarasie restauracji przy Motławie, uklęknąłem z pierścionkiem za cztery tysiące złotych i powiedziałem, iż zaczniemy od miejsca, w którym nas kiedyś rozdzielono. Pow
