Siedzieliśmy we trójkę przy niedzielnym obiedzie. Danuta, moja teściowa, jak zwykle przygotowała rosół z lanymi kluskami, chociaż wiedziała, iż jestem na diecie bezglutenowej. Zawsze to samo — niby przypadek, niby zapomniała. Tomek, mój mąż, nabijał widelec w kawałek karkówki i udawał, iż ta rozmowa w ogóle się nie toczy.
— Twój dom i tak stoi pusty, więc Arek wprowadzi się tam z Moniką i psami — oznajmiła Danuta, mieszając herbatę. Łyżeczka dzwoniła o szklankę z taką regularnością, jakby odmierzała czas do wybuchu bomby.
Odłożyłam widelec. Nie, nie osłuchałam się.
— Mój dom? Ten pod Warszawą?
— No przecież nie mój. — Teściowa wzruszyła ramionami. — Brat Arka remont ma generalny, kanalizację wymieniają. Nie mogą tam mieszkać, śmierdzi fekaliami na całą ulicę. A twój dom stoi i się marnuje.
— Mój dom nie stoi i się nie marnuje — powiedziałam, czując, iż powietrze wokół gęstnieje. — Ja go wystawiłam na sprzedaż. W przyszłym tygodniu przychodzi rzeczoznawca.
Danuta machnęła ręką, jakbym powiedziała, iż jutro będzie padać.
— To jeszcze nie sprzedane. Miesiąc, góra dwa, nikt się nie połapie.
Spojrzałam na Tomka. On patrzył w talerz z takim natężeniem, jakby w rosole zobaczył twarz Matki Boskiej.
— Tomek? — mój głos zabrzmiał spokojnie, ale pod stołem paznokcie wbijały mi się w dłoń.
— No, kochanie… — zaczął, a ja już wiedziałam, co będzie dalej. — Ciocia Monika to naprawdę porządna kobieta, Arek też. A psy… no, psy są kochane. Husky. Trzy sztuki.
Trzy husky. W moim domu. Na dębowej podłodze sprowadzanej z Holandii.
— Ty naprawdę to mówisz? — spytałam.
Tomek przełknął ślinę i zrobił tę swoją minę zbitego psa, której nienawidziłam najbardziej na świecie. Minę chłopca, którego mamusia właśnie wyciągnęła z opałów, a on choćby nie umie powiedzieć "dziękuję".
— To tylko na miesiąc — dodał. — Obiecuję, iż z nimi pogadam.
Wstałam od stołu. Talerz z zupą został prawie nietknięty. Cebula w rosole pływała pod powierzchnią tłuszczu, jak małe meduzy.
— Nie ma zgody — powiedziałam, zapinając torbę. — Dom jest mój. Kupiłam go trzy lata przed ślubem. Ani ty, ani twoja matka nie macie prawa decydować, kto w nim mieszka. Ciocia Monika i psy mogą szukać hotelu.
Wyszłam, zanim zdążyli odpowiedzieć. Na klatce schodowej usłyszałam jeszcze głos teściowej: "No i widzisz, synku, z kim ty żyjesz?"
Całą drogę do Warszawy Tomek dzwonił i przepraszał. Że głupio wyszło, iż mama naciskała, iż on nie chciał, iż Arek to jednak rodzina. Słuchałam tego przez Bluetooth, patrząc na szosę i myśląc o tym, iż kupiłam ten dom za pieniądze z rozwodu. Za alimenty, które ojciec przelewał na konto przez dziesięć lat. Każde euro, które on odkładał na wakacje z nową żoną, ja chowałam na wkład własny. Później kredyt we frankach, który spłacałam po nocach, tłumacząc umowy dla korporacji. Dwa lata remontu. Dębowa podłoga, okna dachowe, kuchnia z wyspą, na której nigdy nie postawiłam choćby kubka z kawą, bo zawsze brakowało czasu. Ogród, w którym zasadziłam pigwowca, co miał zakwitnąć na wiosnę.
— Przepraszam, Agata. Naprawdę. Jutro zadzwonię do mamy i wszystko odkręcę — Tomek złapał mnie za rękę, kiedy wrócił do domu.
Pocałowałam go w policzek. Pachniał płynem do płukania tkanin. Znałam ten zapach od pięciu lat.
— Obiecaj — powiedziałam cicho.
— Obiecuję.
Przez kolejny tydzień było cicho. Teściowa nie dzwoniła. Tomek mówił, iż załatwił sprawę, iż Arek znalazł coś w Milanówku. Odetchnęłam. Umówiłam się z agentką nieruchomości na czwartek, żeby zrobić zdjęcia do oferty sprzedaży. W środę wieczorem dostałam SMS-a od sąsiadki, pani Haliny z drugiego końca ulicy.
"Dzień dobry, pani Agato. Przepraszam, iż przeszkadzam, ale u pani w domu od wczoraj trwa jakaś impreza. Psy wyją tak, iż mój Reksio boi się wyjść na spacer. I ktoś pali papierosy na tarasie. Czy pani wie?"
Samochód wyprowadziłam z garażu o szóstej rano. Tomek jeszcze spał. Klucze do domu pod Warszawą leżały w mojej szufladzie, w pudełku po czekoladkach. Otworzyłam je. W środku był tylko jeden komplet. Drugi zniknął.
Zacisnęłam zęby i ruszyłam. Trasa S8 była pusta o tej porze, za Radzyminem złapałam mgłę. W aucie pachniało kawą z Żabki i karmą dla kota, którego zapomniałam odstawić do weterynarza. Kot sąsiadów, bury dachowiec o imieniu Hera, rano darł się na parapecie, więc go wzięłam. Siedział teraz w transporterze na tylnym siedzeniu i patrzył na mnie z wyrzutem.
Dom zobaczyłam z daleka. Na podjeździe stał stary volkswagen passat ze zderzakiem przywiązanym drutem. Obok przyczepka. Z okna na piętrze zwisał koc w szkocką kratę — mój koc, ten z Ikei, który kupiłam za dwadzieścia dziewięć złotych na wyprzedaży i nigdy nie rozpakowałam.
Przekręciłam klucz w drzwiach. W środku smród uderzył mnie jak pięścią w twarz. Mokra sierść, papierosy, kwaśne mleko. Na podłodze w holu — kafelkach z hiszpańskiego gresu — rozlewała się kałuża czegoś żółtego. Jeden z husky, szary z niebieskimi oczami, przebiegł obok mnie, zostawiając mokre ślady na drewnie.
W salonie, na mojej kanapie z weluru w kolorze butelkowej zieleni, leżał Arek. W samych slipach i żonie do tenisa, która pamiętała rządy Gierka. Oglądał "Dzień dobry TVN" i jadł chleb prosto z bochenka, sypiąc okruszkami na podłogę.
— O, Agatka! — krzyknął. — Wchodź, nie krępuj się. Monia, herbata dla gościa!
Z kuchni wyszła ciocia Monika. Niska, pękata kobieta z włosami spiętymi gumką recepturką. W ręku trzymała ścierkę.
— Dzień dobry, pani Agato — powiedziała oficjalnie, jakby to ona była gospodynią. — Przepraszam za bałagan, jeszcze się nie rozpakowaliśmy. Psy trochę narozrabiały, ale nadrobimy.
Wtedy zobaczyłam narożnik. Husky obgryzły nogę od stołu. Welurowa kanapa miała rozdarcie na oparciu — ktoś próbował to zaszyć, ale nitka pękła. Na ścianie, tam gdzie była farba w odcieniu złamanej bieli, biegły brązowe smugi.
— Piętnaście minut — powiedziałam.
Arek uniósł brew.
— Co?
— Piętnaście minut na spakowanie siebie, żony i trzech psów. Po tym czasie dzwonię na policję.
Ciocia Monika wybuchnęła śmiechem. Arek też się uśmiechnął, ale krzywo, jak ktoś, kto jeszcze nie zrozumiał, iż przeciwnik nie żartuje.
— No co ty, dziecko — powiedziała Monika. — Danusia mówiła, iż jesteś trudna, ale bez przesady. Przecież jesteśmy rodziną. Poradzimy sobie.
Wyjęłam telefon. Wybrałam numer 112. Nie nacisnęłam jeszcze zielonej słuchawki, tylko pokazałam im ekran.
— Widzicie to? To nie jest blef. Macie piętnaście minut. Potem zgłaszam włamanie i zniszczenie mienia. Ile wasz volkswagen jest wart? Dziesięć tysięcy? Piętnaście? Remont tego pokoju kosztuje dwadzieścia. Zrobię wam sprawę cywilną i komornik zajmie wam wszystko, łącznie z tą przyczepką.
Arek powoli wstał z kanapy. Jego twarz zmieniła się — najpierw było zdziwienie, potem złość, a na końcu strach. Taki strach, jaki czuje się przed kimś, kto ma wszystko w papierach.
— Ty wariatko — syknął. — Za co ty nas tak nienawidzisz?
— Ja was nie nienawidzę — odpowiedziałam spokojnie. — Ja po prostu nie pozwolę wam zniszczyć dorobku mojego życia. Pakujcie się.
Monika zaczęła płakać, łzy ciekły jej po policzkach, ale Arek już ściągał klatki dla psów z piętra. Husky skomlały, nie rozumiejąc, co się dzieje. Kot Hera w transporterze darł się tak głośno, iż zagłuszał telewizor. Dwadzieścia trzy minuty później na podjeździe został tylko mój samochód i kałuża oleju po passacie.
Weszłam do pustego domu. Otworzyłam wszystkie okna. Mróz wdzierał się do środka, ale to było lepsze niż smród. Na parapecie leżał niedopałek papierosa, marki LD, przyklejony do lakieru. Zdjęłam go paznokciem.
Telefon zadzwonił. Tomek.
— Agata, coś ty narobiła? Mama dzwoni, iż Arek z płaczem wrócił do Warszawy, podobno ich wyrzuciłaś na bruk!
— Klucze — powiedziałam. — Oddałeś jej klucze.
Cisza w słuchawce.
— Ja nie… to znaczy mama przyszła w zeszły piątek, mówiła, iż zgubiła swoje i potrzebuje zapasowych od naszego mieszkania. Podałem jej te z szafki, nie sprawdziłem.
— Nie sprawdziłeś. Oczywiście.
— Agata, ja naprawdę…
— Bądź tutaj za godzinę. Z matką.
Rozłączyłam się.
Przyjechali we trójkę — Tomek swoim audi, Danuta taksówką. Teściowa wpadła do domu jak burza, jeszcze zanim zdążyłam zejść z piętra. Jej głos niósł się po holu:
— Gdzie ona jest?! Gdzie ta szalona egoistka, która wyrzuciła moją rodzinę?!
Zeszłam powoli. Każdy stopień dębowych schodów skrzypiał pod moimi butami. Stanęłam naprzeciwko nich.
— Chodź — powiedziałam do Tomka.
Wziął mnie za rękę. Zaprowadziłam go do salonu i pokazałam mu kanapę. Rozdarcie na oparciu miało ze trzydzieści centymetrów długości. Potem podłogę — ślady pazurów biegły od kominka do okna. Potem listwę przypodłogową, którą ktoś próbował podkleić taśmą. Potem plamę na suficie — nie wiem, czym to zrobili, może rzucali mokrą szmatą.
Tomek stał i patrzył. Jego twarz robiła się coraz bielsza.
— To tylko psy — powiedziała Danuta, która weszła za nami. — Zwierzęta! One nie rozumieją! A ty byś od razu policję wzywała? Do rodziny?!
Odwróciłam się do niej.
— Czy ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś? — spytałam cicho. — Ukradłaś klucze do mojego domu. Wprowadziłaś tu ludzi bez mojej zgody. Zniszczyli mienie warte kilkadziesiąt tysięcy złotych. Gdybym zgłosiła to na policję, tobie groziłoby współudział we włamaniu.
— Nie strasz mnie, dziewczyno — prychnęła. — Sąd rodzinny nie będzie…
— To nie jest sąd rodzinny. To jest prawo własności. — Podeszłam do komody i wyjęłam segregator z dokumentami. — Tu jest akt notarialny. Moje nazwisko. Moje nazwisko panieńskie. Twój syn nie figuruje w księdze wieczystej. Nie ma prawa decydować, a ty tym bardziej.
Tomek po raz pierwszy od początku awantury podniósł głowę.
— Mama — powiedział. — Wyjdź.
— Co?!
— Wyjdź z domu Agaty. Natychmiast.
Danuta zamarła. Jej usta otworzyły się i zamknęły bezgłośnie, jak u ryby wyciągniętej na brzeg. Spojrzała na syna, szukając w jego twarzy dawnej uległości, tego chłopca, który zawsze mówił "dobrze, mamo". Nie znalazła.
— Wychodzę — powiedziała w końcu lodowatym tonem. — Ale pamiętaj, Agatko. Pamiętaj, co zrobiłaś rodzinie.
Drzwi trzasnęły tak mocno, iż szyba w oknie zadrżała.
Zostaliśmy sami. Tomek siedział na zniszczonej kanapie i patrzył w podłogę.
— Rozwiedziemy się? — spytał głucho.
Podeszłam do okna. Na parapecie został ślad po niedopałku — mała, czarna kropka na białym lakierze. Za oknem padał śnieg. Pierwszy śnieg tej zimy.
— Nie — odpowiedziałam. — Ale to się więcej nie powtórzy.
— Nie powtórzy — powtórzył jak echo.
Sprzątaliśmy przez trzy tygodnie. Tomek wziął urlop, wynajął ekipę do cyklinowania podłóg, tapicera do kanapy, ozonator do pokoi. Płacił z własnych oszczędności, bez słowa sprzeciwu. Codziennie rano przywoził kawę i kanapki z piekarni na rogu. Codziennie wieczorem pytał, czy coś jeszcze może zrobić.
Pod koniec stycznia dom był gotowy. Podłoga błyszczała, welur na kanapie był napięty i czysty, powietrze pachniało świeżym drewnem. Agentka nieruchomości zrobiła zdjęcia i wystawiła ofertę. Pierwsze oglądanie umówiłam na sobotę.
Danuta nie dzwoniła. Arek i Monika też nie. Podobno wynajęli mieszkanie w Piasecznie, o czym dowiedziałam się przypadkiem od kuzynki Tomka na Facebooku. Trzy husky podobno dalej z nimi, tylko teraz biegają po balkonie w bloku.
W piątek przed oglądaniem obudziłam się wcześniej niż zwykle. Za oknem jeszcze było szaro. Tomek spał, oddychając miarowo. Przez chwilę na niego patrzyłam — na jego spokojną twarz, na zmarszczkę między brwiami, której nie miał, kiedy się poznaliśmy. Zobaczyłam, ile go kosztowało to wszystko.
Później zeszłam do kuchni i nastawiłam wodę na herbatę. Na parapecie leżała koperta — biała, bez znaczka, tylko z moim imieniem napisanym długopisem. Ktoś wsunął ją przez okno, które zostawiłam uchylone na noc. Rozdarłam papier.
"Przepraszam."
Podpisane przez Monikę.
Przeczytałam to słowo dwa razy. Później złożyłam kartkę i wsunęłam ją między strony segregatora z dokumentami. Tam, gdzie był akt notarialny.
Przy śniadaniu nie powiedziałam o tym Tomkowi. Zamiast tego nalałam mu herbaty i spytałam, czy pojedzie ze mną w sobotę na oglądanie. Kiwnął głową. Z kieszeni wyjął pęk kluczy — te same, które zniknęły z pudełka po czekoladkach. Położył je na stole.
— Znalazłem w mieszkaniu mamy — powiedział. — Zabraliśmy je wczoraj, kiedy poszedłem pomóc jej z oponami zimowymi. Wszystkie trzy komplety.
Wzięłam klucze do ręki. Były chłodne i ciężkie. Schowałam je do szuflady, tym razem pod kluczem.
Hera, kot sąsiadów, znowu darł się na parapecie. Nakarmiłam ją resztką szynki, a ona otarła się o moją nogę i wskoczyła na kaloryfer.
