Iwona stała w drzwiach własnego domu, trzymając dwie torby.
Drzwi otworzyła pani Tamara, w różowym szlafroku frotte.
Tym samym, który Iwona kupiła sobie zeszłej wiosny.
Teściowa patrzyła na nią, jakby przyszła prosić o jałmużnę.
— Przepraszam, co? — Iwona nie od razu zrozumiała, co usłyszała.
— Powiedziałam: nie ma tu dla was miejsca — powtórzyła Tamara.
— Wszystko już zorganizowaliśmy, gości zaprosiliśmy. Tomek wyraził zgodę. Jedźcie do swojej matki.
Za plecami Tamary słychać było śmiech i brzęk kieliszków.
Z salonu wyjrzała Wiktoria, siostra męża, z kieliszkiem prosecco w dłoni.
Miała na sobie beżową sukienkę Iwony.
— Oj Tamara, po co z nią rozmawiasz? — przeciągnęła Wiktoria. — Niech jedzie.
Marcelina, ośmioletnia córka, pociągnęła mamę za rękaw.
— Mamo, czemu babcia nas nie wpuszcza?
Kacper, pięcioletni syn, milczał i mocno przytulał się do nogi mamy.
Iwona postawiła torby na ziemi.
W środku zaczynała wrzeć, ale popatrzyła na dzieci i wzięła głęboki oddech.
— Zaczekajcie w samochodzie. Zaraz wrócę.
Tamara rzuciła za nią jeszcze:
— Tak! Wyjeżdżajcie stąd!
Iwona wsadziła dzieci na tylną kanapę, puściła bajkę, zamknęła drzwi.
Marcelina patrzyła przez szybę zdezorientowana.
Iwona pokazała jej gest: wszystko w porządku.
Wyciągnęła telefon i zadzwoniła do pana Sebastiana, szefa ochrony osiedla.
— Dobry wieczór. W moim domu są osoby obce. Weszły nielegalnie i są agresywne.
— Pani Iwono, to na pewno nielegalne?
— Jestem właścicielką domu. Nikomu nie dałam prawa wejścia.
— Zrozumiałem. Zaraz będziemy.
Iwona schowała telefon i spojrzała na dom.
Dwukondygnacyjny, z panoramicznymi oknami.
To ona wybierała płytki, tapety, lampy.
Tomek machał ręką: rób jak chcesz, nie mam czasu.
Przyjeżdżał dwa razy do roku i wracał do Warszawy.
A ona co weekend urządzała ten dom.
To było jedyne miejsce, gdzie nie musiała słuchać, iż jest nie taka.
Trzy miesiące temu przypadkiem przeczytała wiadomość Tomka do matki.
„Mamo, ona znowu o granicach. Dobrze, iż dom na nią jest, bo ja dawno bym się wyniósł.”
Wtedy zrozumiała, czego chce.
Nie awantury. Po prostu odejść adekwatnie.
SUV podjechał bez syreny.
Iwona ruszyła do domu pierwsza, za nią Sebastian i ochroniarz w mundurze.
Tamara siedziała za stołem, Wiktoria i trójka gości tuż przy niej.
Na stole gęś, sałatki, przystawki.
Teściowa zamarła, widząc mundury za Iwoną.
— Co to ma znaczyć? Z ochroną przyszłaś?
— Syn pozwolił! Tomek dał kod do drzwi! — Tamara zerwała się, krzesło stuknęło.
Iwona podeszła spokojnie.
— Tomek nie jest właścicielem. Dom jest mój. Szlafrok na pani — mój. Sukienka Wiktorii — moja. Macie pięć minut, żeby wyjść.
Wiktoria syknęła:
— Kim ty myślisz, iż jesteś?
Rzuciła się do Iwony, ale Sebastian złapał ją za nadgarstek.
— Puść mnie!
— Atak na właściciela domu to przestępstwo — powiedział spokojnie Sebastian.
Goście zaczęli zbierać kurtki, nikt nie chciał kłopotu.
Tamara rozpłakała się głośno.
— Żmija! Jak córkę cię traktowałam! Bez serca!
— Sałatka i gęś są wasze. Resztę nie ruszać.
Wiktoria zerwała sukienkę, rzuciła na podłogę.
Tamara zrzuciła szlafrok pod nogi Iwony.
Wyszli bez słowa, targając miski i gęś.
Iwona odprowadziła ich do bramy.
Patrzyła, jak pakują wszystko do starego Poloneza.
Zamknęła bramę, gdy odjechali.
Sebastian odchrząknął.
— Jakby było coś znowu, proszę dzwonić. Więcej ich tu nie wpuszczamy.
— Dziękuję.
Iwona stała przy bramie, cała się trzęsła, ale czuła ulgę.
Jakby odłożyła coś ciężkie, co niosła latami.
Dzieci siedziały w aucie. Marcelina zapytała:
— Teraz możemy wejść?
— Tak.
Kacper pobiegł do domu. Marcelina chwyciła mamę za dłoń.
— Babcia jeszcze tu wróci?
— Nie.
Marcelina skinęła głową, jak mądra dziewczynka.
W domu Iwona zaczęła sprzątać stół, dzieci pomagały.
Potem sięgnęła po telefon i zadzwoniła do Tomka.
Odebrał po chwili, w tle muzyka.
— Czego chcesz? Jestem na imprezie firmowej.
— Twoja matka i siostra siedzą przy wjeździe do osiedla. Zabierz je. Dziewiątego składam pozew o rozwód.
Muzyka przycichła, wyszedł z sali.
— Co? Jaki rozwód?
— Normalny. Dom mój, samochód mój.
— Moja mama przyjechała świętować, a ty je wyrzucasz na mróz?!
— Powiedziała przy dzieciach: „Dla was miejsca nie ma”. Na progu domu, który kupiłam za swoje pieniądze.
— Mamo nie pomyślała! Trzeba było pogadać, a nie robić cyrk z ochroną!
— Przez dziesięć lat tłumaczyłam, Tomek. Zawsze mówiłeś: wytrzymaj.
— To moja mama! Starsza osoba!
— Ma pięćdziesiąt osiem lat. Może wynająć mieszkanie, jak ja.
Zamilkła, potem dodała:
— Pisałeś jej, iż masz dość mnie. Że cieszysz się, iż dom jest mój, bo byś się wyniósł.
Cisza była długa.
— Powiedziałem to w złości…
— Nieistotne. Jestem zmęczona udowadnianiem, iż mam prawo do własnego życia.
— Iwona, nie możesz tak po prostu…
— Mogę. Do widzenia.
Rozłączyła się. Ręce już nie drżały.
W środku była pustka, ale nie po stracie.
Raczej po uwolnieniu się od czegoś cudzego.
Marcelina patrzyła na mamę z kanapy.
— Mamo, tata nie będzie już z nami mieszkał?
— Najprawdopodobniej nie.
— Będzie nas odwiedzał?
— Oczywiście. Jesteście jego dziećmi.
Marcelina zamilkła, potem powiedziała cicho:
— Nie lubię, kiedy babcia przyjeżdża. Mówi, iż źle robię lekcje. I iż jestem gruba.
Iwona zacisnęła dłonie.
— Czemu nie mówiłaś?
— I tak się martwiłaś. Nie chciałam dokładać.
Iwona przytuliła córkę mocno.
— Przepraszam, iż nie obroniłam cię wcześniej.
— Dziś obroniłaś — szepnęła Marcelina. — Widziałam.
Kacper wdrapał się na kolana mamy.
— Mamo, możemy włączyć lampki na choince?
— Jasne.
Włączyła lampki, wyciągnęła pierogi, postawiła garnek na kuchence.
Marcelina kroiła ogórki, Kacper rozstawiał talerze.
O północy wyszli na taras.
Niebo było czarne, gwiazdy błyszczały, gdzieś daleko strzelały fajerwerki.
Tutaj było cicho, tylko oni troje.
— Szczęśliwego nowego roku, mamo — powiedziała Marcelina.
— Szczęśliwego nowego roku, dzieci.
Kacper ziewnął:
— Mogę zasnąć na kanapie?
— Możesz.
Dom był wreszcie jej. Tylko jej.
