Dzisiaj miał być wyjątkowy dzień.
Przygotowałam się jak do święta.
Kupiłam nową sukienkę na tę okazję.
Upiekłam ciasto z wisienkami i kruszonką.
Paweł zawsze cmoka z zachwytu nad tym ciastem.
Wzięłam bukiet kremowych róż.
Wyszłam z domu wcześniej niż trzeba.
Dziś Weronika Stanisławowa zaprosiła nas na obiad.
Dzień Matki – wszystko musiało być idealne.
Paweł mówił, iż ma ważne spotkanie.
Pojechałam pod jego blok w Łodzi.
Zobaczyłam tam jego samochód.
Coś ścisnęło mnie w piersi.
— Dziwne… — szepnęłam do siebie.
Chciałam zrobić mu niespodziankę.
Wyjęłam klucz, cicho otworzyłam drzwi.
Zdjęłam buty, weszłam boso.
Z kuchni dobiegały znajome głosy.
Rozmawiali o mnie. Teściowa i mój mąż.
— Pawle, posłuchaj — mówiła stanowczo Weronika Stanisławowa.
— Ten związek to błąd. Milczałam zbyt długo.
— Mamo… — głos Pawła zadrżał.
— Co „mamo”? Ona nie jest dla ciebie.
— Ani pochodzenia, ani posagu, ani rozumu.
Czy mogłam wierzyć własnym uszom?
— Pisze jakieś głupoty, jakby to była praca.
— Kim ona jest? Poetką?
— Będziesz dzieci karmił wierszami?
— Mamo, przestań — poprosił cicho Paweł.
— Popatrz na Kingę, córkę Renaty Janowej.
— Wykształcona, piękna, mieszkanie własne.
— A ta twoja? Co ci dała, oprócz głodnego spojrzenia?
Zrobiło mi się zimno jak w grudniu.
Oparłam się o ścianę w przedpokoju.
Słowa padały jak razy batem.
„Nic nie warta. Bez przyszłości”.
— Ona jest dobra… kocham ją — próbował Paweł.
— Miłość, miłość… pomyśl o przyszłości.
— Będziesz ją utrzymywał do końca życia?
Nie wytrzymałam dłużej tej ciszy w sobie.
Wyszłam bez słowa, nie patrząc za siebie.
Jesienny wiatr smagał mi twarz.
Łzy same napływały do oczu.
W głowie wirowały jej słowa.
„Nie pasujesz… bez stylu… nic nie umiesz…”.
Wieczorem siedziałam w kawiarni, sama.
Zadzwoniłam do Pawła drżącą ręką.
— Nie przyjdę. Byłam pod waszym blokiem.
— C-co?! — zagłuszył się w słuchawce.
— Wszystko słyszałam. Że nie jestem dla ciebie.
— Że nie zasługuję choćby na twoje nazwisko.
Zapadła długa, ciężka cisza.
— Kasia… mama się po prostu martwi.
Czy to była troska, czy duma?
— O ciebie, czy o swoją dumę? — zapytałam.
Rozłączyłam się bez pożegnania.
Wróciłam do domu bardzo późno.
Paweł próbował tłumaczyć matkę, usprawiedliwiać słowa.
Nie chciałam już tego słuchać.
Kolejne dni były zimne jak ulica.
Unikałam męża, żyłam jak we mgle.
Pewnego ranka poczułam odrazę do kawy.
Zakręciło mi się w głowie.
Okres się spóźniał, zmęczenie narastało.
Kupiłam test w pobliskiej aptece.
Dwie kreski. Ciąża.
Ta, o której marzyłam od lat.
Ale teraz – to był cios.
— Jestem w ciąży — powiedziałam wieczorem.
Paweł zbladł, potem się uśmiechnął szeroko.
— Naprawdę? To cud! — zawołał.
— Tylko nie wiem, czy chcę to dziecko.
— Z twoją mamą, z tym, co mówiła…
Podszedł bliżej, objął mnie mocno.
— Nie jesteś sama. Będziemy rodziną.
— Mama nie jest wieczna. Dziecko jest nasze.
— Jestem z tobą, zawsze będę.
Czy naprawdę mogłam mu wierzyć?
Następny dzień przyniósł więcej pytań niż odpowiedzi.
Dziecko już było. Reszta musiała się ułożyć.
