Ludka, ty oszalałaś na stare lata! Wnuki już do szkoły chodzą, a ty ślub chcesz brać? takie słowa usłyszałam od swojej siostry, gdy powiedziałam jej, iż wychodzę za mąż.
No ile można zwlekać? Za tydzień mamy z Tolkiem ślub cywilny, trzeba było powiedzieć siostrze. Oczywiście nie przyjedzie na uroczystość, mieszka na drugim końcu Polski. Zresztą nie będziemy robić żadnej wystrzałowej imprezy z tłumami gości i okrzykami Gorzko! w naszym wieku, po sześćdziesiątce, nie wypada. Skromny ślub, potem zjemy coś dobrego we dwoje.
Moglibyśmy wcale się nie żenić, ale Tolek nalegał. On to taki prawdziwy dżentelmen: drzwi do klatki schodowej zawsze mi otworzy, rękę poda, kiedy wsiadam do samochodu, płaszcz narzuci na ramiona. Bez pieczątki w dowodzie obywatelskim nie wyobraża sobie życia. Powiedział wprost: Co ze mnie za chłop, jak nie będziesz moją żoną? Potrzebuję powagi! Dla mnie Tolek to wciąż chłopak, chociaż włosy siwieją. W pracy mówi się do niego po nazwisku, wszyscy go szanują. Ale przy mnie jakby zrzucał z siebie czterdzieści lat, łapie mnie nagle w ramiona i tańczy ze mną na środku chodnika. Z jednej strony serce mi się cieszy, z drugiej wstyd To ludzie patrzą! mówię, a on Jakby ich nie było, dla mnie cały świat to tylko ty. Naprawdę, przy nim świat jakby się zatrzymywał, istnieliśmy tylko my.
Ale mam jeszcze siostrę, której powinnam wszystko opowiedzieć. Bałam się, iż Renata, tak jak inni, mnie potępi, a ja naprawdę potrzebowałam jej wsparcia. W końcu zdobyłam się na odwagę i zadzwoniłam.
Ludka, czyś ty rozum postradała? wyjąkała, gdy usłyszała, iż szykuję się do ślubu. Ledwo rok minął odkąd pochowałaś Władka, a już nowego sobie znalazłaś!
Spodziewałam się szoku, ale nie myślałam, iż chodzi o mojego zmarłego męża.
Reniu, wiem przerwałam jej ale powiedz, kto ustala te terminy? Podasz mi numer, ile mam lat czekać na szczęście, by nikt nie miał mi tego za złe?
Renata się zamyśliła:
No, wypadałoby tak z pięć lat odczekać.
Przecież to bez sensu! Mam powiedzieć Tolusiowi: Poczekaj pięć lat, bo muszę żałobę dalej nosić?
Renata milczała.
A to coś da? mówiłam dalej. Myślisz, iż po pięciu latach nikt nie obgada? Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie gadał, ale ja mam ich serdecznie gdzieś. Twoje zdanie naprawdę mi jednak zależy, więc jeżeli muszę, mogę ten ślub odwołać.
Rób, co chcesz, choćby dziś bierz ślub burknęła Renata. Ale ja cię nie rozumiem i nie popieram. Zawsze byłaś taka samodzielna, ale żeby na starość zupełnie postradać rozum No, poczekaj chociaż rok!
Jednak ja nie ustępowałam.
A jeżeli mamy z Tolkiem tylko rok życia przed sobą, to co?
Renata zaczęła pociągać nosem.
Rób, jak uważasz. Każdy chce szczęścia, ale przecież byłaś taka szczęśliwa przez te wszystkie lata
Roześmiałam się.
Naprawdę uważasz, iż byłam szczęśliwa? Sama tak myślałam, dopiero teraz zrozumiałam, iż byłam tylko zapracowanym koniem pociągowym. Nie wiedziałam, iż można inaczej, iż można się życiem cieszyć!
Władek był porządnym człowiekiem. Wychowaliśmy dwie córki, mam pięcioro wnuków. Całe życie moje kręciło się wokół rodziny: najpierw harowaliśmy na dom, potem na dzieci i wnuki. Teraz patrzę wstecz i widzę, iż to był tylko wyścig po zapewnienie bytowania, bez chwili wytchnienia. Gdy starsza córka wyszła za mąż, mieliśmy już działkę, ale Władek chciał jeszcze wiecej: hodować dla wnuków swojskie mięso.
Wynajęliśmy hektar ziemi pod Warszawą i nałożyliśmy sobie na szyję nową pętlę. Władek sprowadził bydło, trzeba je było wiecznie karmić. Spać kładliśmy się dopiero po północy, a piąta rano już nas zrywała z łóżka. Cały rok na działce, do miasta tylko na zakupy albo załatwienia. Czasem dzwoniłam do przyjaciółek, a te opowiadały: jedna była z wnuczką nad Bałtykiem, druga z mężem w teatrze. A ja? Ledwo do Biedronki zdążyłam!
Bywało, iż kilka dni bez chleba, bo zwierzęta przykuwały nas całych. Jedyną satysfakcją było, iż dzieci i wnuki jadły do syta. Starsza córka dzięki naszej gospodarce zmieniła samochód, młodsza zrobiła remont mieszkania więc chyba warto było to wszystko ciągnąć. Pewnego dnia odwiedziła mnie przyjaciółka z pracy i mówi:
Luda, ledwo cię poznałam! Myślałam, iż tu się relaksujesz na działce, a ty zajechana na amen! Po co ci to?
No jak, muszę pomagać dzieciom.
Ale dzieci to już dorośli, same dadzą radę. A ty powinnaś pomyśleć w końcu o sobie!
Nie rozumiałam wtedy, co to znaczy żyć dla siebie. Teraz wiem. Można spać tyle, ile się chce, można chodzić na zakupy, do kina, na basen czy narty. Nikt od tego nie cierpi! Dzieci mają się dobrze, wnuki też nie cierpią. Najważniejsze, iż nauczyłam się patrzeć na świat inaczej.
Kiedyś klęłam na liście do grabienia, a dziś lubię je rozrzucać po parku, cieszyć się jak dziecko. Polubiłam deszcz, bo zamiast po nim ganiać kozy, mogę patrzeć na krople zza okna przy kawie. Zauważyłam chmury, kolory zachodu, chrupiący śnieg. Dopiero teraz widzę, jaki piękny jest ten nasz Poznań. To Tolek otworzył mi oczy.
Po śmierci Władka jakbym błądziła w gorączce. Zawał serca i już go nie było. Dzieci sprzedały wszystko gospodarstwo, działkę i zabrały mnie z powrotem do miasta. Chodziłam po mieszkaniu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.
Aż pojawił się Tolek. Był moim sąsiadem i znajomym zięcia, pomagał przewozić rzeczy. Mówił, iż na początku nie miał żadnych planów wobec mnie. Po prostu zobaczył smutną, zgaszoną kobietę i zrobiło mu się żal. Powiedział, iż czuje, iż jestem pełna energii, tylko trzeba mnie rozruszać. Wyciągnął mnie na spacer do parku. Usiadł na ławce, przyniósł lody, potem zaproponował karmienie kaczek nad stawem. Całe życie miałam kaczki na działce, ale nigdy nie miałam chwili, by im się przyjrzeć. Okazało się, jakie one zabawne! Cala banda przewraca się za kawałkiem chleba.
Nie do wiary, iż można stać tu i patrzeć na kaczki wyznałam. U siebie na działce zawsze tylko śpieszę się z paszą i czyszczeniem, nie miałam czasu spojrzeć.
Tolek uśmiechnął się, wziął mnie za rękę i powiedział: Poczekaj, tyle ci świata jeszcze pokażę! Odrodzisz się na nowo.
Miał rację. Codziennie starszy świat robił się dla mnie nowy, coraz ciekawszy. W końcu minione życie wydawało mi się jakimś nocnym koszmarem. Nie wiem, w którym momencie zrozumiałam, jak bardzo potrzebuję Tolka jego głosu, uśmiechu, dotyku. Pewnego ranka obudziłam się z myślą, iż bez tego wszystkiego nie umiem już być.
Moje córki wściekły się o nasz związek: Matka, zdradzasz tatę! słyszałam. Bolało, czułam się winna. Za to dzieci Tolka od razu się ucieszyły Wreszcie tata szczęśliwy. Została tylko jeszcze rozmowa z Renatą odwlekałam ją do ostatniej chwili.
No to kiedy ten ślub? zapytała Renata po naszej rozmowie.
W piątek.
No i co mogę powiedzieć? Szczęścia na stare lata rzuciła chłodno.
W piątek z Tolkiem kupiliśmy coś dobrego, ubraliśmy się odświętnie, zamówiliśmy taksówkę i pojechaliśmy do urzędu. Kiedy wysiadłam przed Urzędem Stanu Cywilnego w Poznaniu, aż mnie zamurowało: stały tam moje córki z zięciami i wnukami, dzieci Tolka z rodzinami i tak, moja siostra! Renata z naręczem białych róż, oczy mokre od łez, śmieje się do mnie przez te łzy Renatka! Przyleciałaś dla mnie aż tutaj? nie wierzyłam.
Musiałam przecież zobaczyć, komu cię oddaję! zaśmiała się.
Okazało się, iż przez kilka dni wszystko zaplanowali razem, zarezerwowali stolik w kawiarni.
Niedawno obchodziliśmy z Tolkiem rocznicę ślubu. Dziś on jest jak domownik, a ja nie mogę uwierzyć, iż to wszystko się dzieje naprawdę. Jestem tak nieprzyzwoicie szczęśliwa, iż aż boję się o tym głośno mówić.
