Katarzyna Wolska obudziła się od własnego bicia serca. Brzuch napierał na żebra, jakby ktoś wtłoczył do niej piłkę medyczną. Trzecia w nocy. W sypialni tylko chrapanie Dariusza i cichy odgłos kapiącej wody w łazience. Chciała się przewrócić na bok, ale stare łóżko zaskrzypiało i Dariusz drgnął.
– Katarzyna, no do cholery. Wstaję o szóstej. Nie możesz poleżeć spokojnie?
Przestała oddychać. Od miesięcy to był jedyny ton, jakim się do niej zwracał. Dariusz Wolski, spedytor w firmie transportowej na Ochocie, traktował ją jak obciążenie. Każdy paragon studiował, jakby od tego zależało jego życie. Dwanaście złotych za jogurt? Marka własna z Biedronki kosztuje połowę. Podnosił brwi, kiedy Katarzyna sięgała po świeże owoce.
A przecież nosiła bliźniaki. Dwóch chłopców. Ginekolożka powiedziała im to w dwudziestym tygodniu, a Dariusz zapytał tylko, czy to się nie przełoży na wydatki.
Katarzyna wysunęła się z łóżka. Stopy miała tak opuchnięte, iż kapcie uciekały im spod palców. Powlokła się do kuchni, usiadła przy oknie. Na dworze padało. Od trzech dni w Warszawie lał deszcz bez przerwy. Latarnie na Grójeckiej odbijały się w mokrym asfalcie, a gdzieś od strony wiaduktu dudnił pociąg, jakby chciał obudzić całą dzielnicę.
Pomyślała o pudle z ubrankami dla dzieci, które wciąż stało na szafie w przedpokoju. Siostra Dariusza je przysłała. On obiecał, iż je zdejmie. To było trzy tygodnie temu.
Rano Dariusz rozrzucał rzeczy po pokoju, szukając drugiej skarpetki, i zatrzasnął drzwi szafy.
– Wyprasowałaś mi koszulę?
– Wisi na krześle.
– Środkowy guzik się obluzował. Mogłabyś przyszyć. No nic, jestem spóźniony.
Wyszedł bez pożegnania. Katarzyna usłyszała, jak zatrzaskuje się górny zamek. Zabezpieczenie, które Dariusz zamontował pół roku temu, po włamaniu na klatce. Otwierało się tylko od wewnątrz, specjalnym kluczem, który zwykle wisiał nad skrzynką z bezpiecznikami. Dzisiaj nie wisiał. Dariusz zabrał go ze sobą.
Dzień wlókł się niemiłosiernie. Katarzyna posprzątała kuchnię, zrobiła pranie, położyła się w południe na kanapie. Około trzeciej postanowiła zdjąć pudło z szafy. Tylko zajrzeć do środka. Dotknąć małych śpiochów, drobnych skarpetek, czapeczek.
Podstawiła taboret pod szafę. „Tylko pierwszy stopień. Tylko zerknę."
Przy wchodzeniu zrobiło jej się ciemno przed oczami. Krążenie, bliźniaki, zmęczenie – coś z tego. Taboret przechylił się na bok. Katarzyna sięgnęła ręką w stronę szafy, trafiła tylko w powietrze. Upadła na biodro, uderzyła tyłem głowy o lustro w przedpokoju. Ból w podbrzuszu przyszedł natychmiast, gorący i ostry, jakby coś ciągnęło od wewnątrz.
Między nogami poczuła ciepły strumień rozlewający się na wykładzinie.
– Nie. Nie, to za wcześnie. Jeszcze siedem tygodni. Proszę.
Spróbowała się podnieść, ale kolejna fala bólu rzuciła ją z powrotem na podłogę. Telefon leżał na komodzie, trzy metry dalej. Katarzyna czołgała się. Każdy centymetr czuła, jakby miała pod skórą odłamki szkła.
Kiedy wreszcie chwyciła telefon w palce, trzęsły się jej tak, iż dwa razy trafiła w niewłaściwy kontakt. W jej liście kontaktów było dwóch Dariuszów: „Dariusz Wolski" – jej mąż. I pod nim „Dariusz Nowak" – właściciel firmy, pod którego nazwiskiem zapisała numer, bo trzy miesiące wcześniej dzwoniła do niego w sprawie dokumentów na urlop macierzyński.
Katarzyna wybrała numer. Myślała, iż trafiła do męża.
– Dariusz, drzwi są zamknięte. Zasuwa zablokowana, a klucza nie ma. Upadłam. Pękły mi wody. Nie mogę wstać. Proszę, wróć do domu. Natychmiast!
Nacisnęła wysłanie. Telefon wypadł jej z ręki, zjechał po wykładzinie i zatrzymał się przy listwie podłogowej. Ekran zgasł.
Krzysztof Nowak, pięćdziesiąt dwa lata, właściciel firmy transportowej, czterdzieści ciężarówek, dwadzieścia pięć osób na etacie, siedział na spotkaniu, które miało się skończyć o piętnastej. Była wpół do piątej. Spedytorzy kłócili się o wycenę dla nowego klienta z Gdańska.
Telefon zawibrował.
Krzysztof zerknął na wyświetlacz. „Katarzyna Wolska". Żona Dariusza Wolskiego. Pamiętał ją – bladą, małomówną, z brzuchem, który wyglądał, jakby mógł pęknąć każdego dnia. Była w biurze w lipcu, podpisywała wniosek urlopowy. Jej mąż wtedy był na zwolnieniu lekarskim. Trzeci raz w tym miesiącu.
Krzysztof przeczytał wiadomość i wstał tak gwałtownie, iż krzesło przewróciło się do tyłu.
– Spotkanie zakończone.
– Panie Krzysztofie, nie skończyliśmy jeszcze wyceny…
– Powiedziałem: zakończone. Wszyscy wychodzą.
Ruszył korytarzem, wybierając numer dyspozytora.
– Gdzie teraz jest wóz Wolskiego?
– Słucham?
– Macie GPS w każdej ciężarówce. Gdzie jest ten cholerny samochód Dariusza Wolskiego?
W słuchawce zaszumiało. Potem: – Stoi od dwóch godzin pod hotelem Wodnik w Konstancinie. Na parkingu.
– Który pokój?
– Tego nie widzę. Ale dzwonił wcześniej, mówił, iż jedzie do klienta do Łodzi.
Krzysztof odłożył telefon. Wiedział już wystarczająco. Hotel Wodnik to był hotel spa z pokojami dla dwojga. A jego spedytor, podobno w delegacji, parkował tam od dwóch godzin.
Złapał płaszcz, zbiegł po schodach, wsiadł do czarnego BMW i ruszył. Przez korki po pracy, przez most Łazienkowski, w stronę Ochoty. W starej kamienicy na trzecim piętrze leżała kobieta w przedpokoju i krwawiła. A mężczyzna, który powinien jej pomóc, leżał w hotelowym łóżku.
Krzysztof zabębnił w drzwi mieszkania. – Pani Katarzyno? Słyszy mnie pani?
Żadnej odpowiedzi. Tylko słabe stęknięcie.
Odsunął się, nabrał rozmachu i rzucił się na drzwi. Raz. Drewno popękało, ale zasuwa trzymała. Drugi raz. Ten sam zamek. Przy trzecim uderzeniu rozległ się nieprzyjemny trzask i drzwi się otworzyły.
Katarzyna leżała w przedpokoju. Wokół niej rozlewała się ciemna kałuża. Twarz miała białą jak ściana za nią. Krzysztof przyklęknął przy niej, przyłożył dwa palce do jej szyi. Puls był. Słaby, ale był.
– Panie Krzysztofie… – jej głos był zaledwie słyszalny. – Gdzie Dariusz?
Krzysztof wiedział, gdzie jest Dariusz. W hotelowym pokoju z kobietą, która nie była jego żoną. Ale tego nie powiedział.
– Nie czas na wyjaśnienia. Trzymaj się.
Podniósł ją. Nic nie ważyła. Idąc po schodach, wybrał numer pogotowia. – Nowak, Krzysztof. Ochota, Grójecka, trzecie piętro. Kobieta w ciąży, upadek, pękły wody. Proszę się pospieszyć.
W szpitalu czekał przed salą porodową. Kupił kawę z automatu, wypił łyk i odstawił kubek na parapet. Chodził w kółko. Po dwóch godzinach przyszła lekarka.
– Pan Nowak? Jest pan ojcem?
– Nie. Jestem pracodawcą jej męża.
– Rozumiem. Więc… bliźniaki się urodziły. Dwaj chłopcy. Siedem tygodni za wcześnie, ale funkcja płuc lepsza niż się obawialiśmy. Są w inkubatorze. Matka jest stabilna. Bez pańskiej interwencji wykrwawiłaby się.
Krzysztof oparł się o ścianę. – Dziękuję.
Potem wyjął telefon i wybrał numer swojego spedytora.
Dariusz Wolski odebrał po czwartym sygnale. W tle grała muzyka fortepianowa, ktoś się śmiał. Głos kobiecy.
– Tak, szefie? Jadę właśnie do klienta do Łodzi.
Krzysztof chwilę milczał. – Który klient, Wolski?
– Ten nowy kontrakt. Pomyślałem, iż wpadnę, obejrzę trasę.
– Trasa. Do Łodzi. A twój samochód stoi od trzech godzin pod hotelem Wodnik. Dziwne.
W słuchawce zapadła cisza. Potem: – Panie Krzysztofie, mogę to wyjaśnić.
– Nie musisz nic wyjaśniać. Twoja żona upadła trzy godziny temu. Pękły jej wody. Mogła się wykrwawić, bo leżała sama w mieszkaniu, a ty byłeś nieosiągalny. Bo wyłączyłeś telefon i siedzisz w hotelu spa z jakąś kobietą.
– Panie Krzysztofie…
– Jesteś zwolniony. Z dnia na dzień. Papiery wyślę pocztą. A jeżeli pokażesz się w szpitalu, wezwę policję. Zrozumiano?
Odłożył telefon, zanim Dariusz zdążył odpowiedzieć. Potem stał jeszcze chwilę przy oknie na korytarzu, z rękami w kieszeniach. Myślał o swojej żonie, która umarła sześć lat wcześniej. Zawał. Krzysztof był akurat w delegacji. Kiedy wrócił, już trzy godziny była martwa. Od tamtej pory nie wiedział, do czego adekwatnie zarabia te pieniądze.
Katarzyna obudziła się późnym popołudniem. Szpitalna sala tonęła w delikatnym świetle. Na stoliku przy łóżku stały świeże kwiaty. Białe róże. Bez karteczki.
Drzwi się otworzyły. Wszedł Krzysztof Nowak. Wyglądał na wyczerpanego, kołnierzyk koszuli miał rozpięty, krawat zwisał mu z karku.
– Panie Krzysztofie… pan uratował mi życie. I dzieciom. Jak mogę to odwdzięczyć?
– Pani niczego mi nie jest winna. Jestem po prostu wdzięczny, iż ta wiadomość do mnie dotarła.
Usiadł na fotelu dla odwiedzających. Potem odstawił kubek z wodą na stolik i splótł palce. – Muszę coś pani powiedzieć. O pani mężu.
Katarzyna słuchała, jak opowiadał. Hotel. Pokój. Zwolnienie. Nie czuła nic. Żadnej złości, żadnego zdziwienia, choćby żalu. Jakby ktoś czytał jej gazetę, a ta historia nie miała z nią nic wspólnego. Może dlatego, iż część niej wiedziała o tym od dawna.
– Mieszkanie jest Dariusza – powiedziała. – Nie mam rodziny w Warszawie. Moi rodzice mieszkają na Podkarpaciu, w małej wiosce. Z dwoma niemowlakami nie mogę tam jechać. Nie wiem, dokąd się podać.
Krzysztof nachylił się, dłonie na kolanach.
– Może pani zamieszkać u mnie. Mam dom w Konstancinie. Wystarczająco duży dla całej drużyny piłkarskiej. I tak jestem tam rzadko. Na parterze jest pokój gościnny z własną łazienką. Mogłaby pani tam zostać, dopóki nie stanie pani na nogi.
Katarzyna pokręciła głową. – Nie mogę tego przyjąć.
– Więc niech to będzie praca. Potrzebuję kogoś, kto dopilnuje domu. Sprawdzi ogrzewanie, odbierze pocztę, zadba, żeby rury zimą nie przemarzły. Będę płacił pensję. Nie jest pani tam z litości. Pracuje pani.
Katarzyna rozsupłała palcami pętelkę na szpitalnej opasce, którą miała na przegubie. Obrączka wrzynała się w opuchnięty palec. Pomyślała o dwóch chłopcach, których jeszcze nie widziała. O mieszkaniu, w którym nie mogła zostać.
– Dobrze – powiedziała. – Zgadzam się.
Pierwsze tygodnie w Konstancinie były dziwne. Dom był duży i spokojny. Pachniał zimną kawą i papierem. Krzysztof naprawdę bywał tam rzadko – wyjeżdżał o szóstej, wracał o dziesiątej. Ale dzieci coś zmieniły. Leon i Mikołaj, dwaj chłopcy o chudych ramionach i głośnych głosach, wypełnili pokoje życiem.
Krzysztof zaczął wracać wcześniej. Najpierw o ósmej, potem o siódmej. Nauczył się karmić dzieci, choć trzymał butelkę jak granat. Nauczył się zmieniać pieluchy, choć przy tym przeklinał jak doker.
– Gdzie do licha są te chusteczki?! – wykrzyknął raz przez cały dom.
Katarzyna parsknęła śmiechem, aż musiała odłożyć słoiczek z papką na blat. – Pod twoją ręką, Krzysztofie.
– Sam mogłem się domyślić.
W następnym roku chłopcy zaczęli chodzić. adekwatnie nie chodzili – biegali. Po schodach, przez ogród, po tarasie. Krzysztof postawił płot, żeby żaden nie wpadł do oczka wodnego. Kołysał synów na kolanie, czytał im książki, choć przy połowie zasypiał.
Pewnego listopadowego wieczoru, dwa lata po narodzinach, siedzieli na kanapie. Chłopcy spali. Na dworze deszcz uderzał o szyby, a w kominku trzaskał ogień. Krzysztof trzymał w ręku szklankę whisky, ale nie patrzył do szklanki, tylko na Katarzynę.
– O co chodzi? – zapytała.
– O nic. Pomyślałem tylko, iż od kiedy wy tu jesteście, lubię wstawać rano.
To było dziwne. Krzysztof Nowak, mężczyzna, który doprowadzał pracowników do łez, mówił takie rzeczy z prostotą, przy której wszystko inne traciło znaczenie.
Następnego lata Mikołaj świętował trzecie urodziny. Krzysztof postawił w ogrodzie grill. Katarzyna robiła sałatki w kuchni. Chłopcy biegali z pistoletem na wodę po trawniku, a Krzysztof wrzeszczał na żarty, gdy strumień wody trafiał w jego koszulę.
– Uważajcie, mi urwisy, to będzie miało konsekwencje!
Chwycił wąż ogrodowy. Chłopcy wrzeszczeli z uciechy. Katarzyna stała w drzwiach na taras, obracając w rękach drewnianą łyżkę od sałatki, i przyglądała się temu. Pomyślała o tamtej nocy trzy lata wcześniej, o przedpokoju, o kałuży krwi i wód płodowych. O telefonie leżącym na wykładzinie. O błędnym numerze.
– Katarzyno, idziesz? – zawołał Krzysztof. – Sam ich nie złapię.
Odłożyła łyżkę na parapet i pobiegła do ogrodu.
Później, gdy dzieci już spały i tylko węgle w grillu jeszcze się żarzyły, Krzysztof wziął ją za rękę.
– Chcę, żebyś tu została – powiedział. – Nie dla pracy. Nie dlatego, iż potrzebuję kogoś do odbierania poczty. Ale dlatego, iż chcę ciebie. Ciebie i chłopców. Jako rodzinę.
Katarzyna poczuła, jak coś się w niej rozwiązuje. Supeł, który nosiła w sobie od lat, puścił, jakby ktoś przeciął go nożem.
– Zostaję – powiedziała.
Krzysztof chrząknął z satysfakcją. – Dobrze. Więc się z tobą ożenię. Ale ostrzegam – jestem męczącym człowiekiem.
– Wiem – powiedziała Katarzyna. – Nie mogę się doczekać.
Co stało się później:
Trzy lata po ślubie Katarzyna znalazła w gabinecie pudełko ze starymi dokumentami. Był w nim list od adwokata Krzysztofa, datowany na tydzień, w którym urodziły się bliźniaki. Krzysztof zmienił testament, nigdy o tym nie wspominając. Katarzyna i chłopcy zostali ustanowieni jedynymi spadkobiercami. Trzy miliony złotych, dom, firma. Zrobił to, zanim podarował jej obrączkę. Pudełko stało między starymi albumami ze zdjęciami i pustym pudełkiem po cygarach. Katarzyna odłożyła list na miejsce, zamknęła pokrywę i zeszła na dół, gdzie Krzysztof uczył chłopców, jak strzelać jedenastki.
