Było to dawno temu. O szóstej rano mąż zrzucił mnie z łóżka. Najpierw pomyślałam, iż to jakieś głupie nieporozumienie, może przypadek, ale następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Przyszło to po naszym pobycie u jego matki na wsi.
Nasze małżeństwo trwało zaledwie pół roku, ale po tym wydarzeniu podjęłam nieodwołalną decyzję o rozwodzie. Powód, dla którego mąż tak ze mną postąpił, był dla mnie szokujący. Pragnę opowiedzieć, co dokładnie się wydarzyło.
Dorastałam w Warszawie i nigdy nie miałam potrzeby wstawać bardzo wcześnie. Od dłuższego czasu współpracowałam z firmą, która prowadziła działalność międzynarodową, więc często pracowałam po nocy. U nas był dzień, u nich noc, i musiałam często być aktywna do późna.
Mój mąż, Paweł, pochodził z małej wsi pod Lublinem, gdzie wstawanie o świcie było normą. choćby po przeprowadzce do miasta nie porzucił swoich przyzwyczajeń: punkt szósta rano pobudka i oczywiście jajecznica oraz kawa na stole.
Śniadanie musi być na stole o siódmej oświadczył mi, gdy się poznaliśmy.
Wtedy tylko się uśmiechnęłam, bo nie wydawało mi się to żadnym problemem. Po nocnej pracy i tak mogłam później trochę się przespać.
Pierwsze sześć miesięcy naszego wspólnego życia upływały spokojnie. Starałam się dopasować do jego zwyczajów, gdy o tym pamiętałam, i potrafiliśmy się dogadać. Wydawało mi się, iż wszystko między nami układa się dobrze.
Jednak wszystko się zmieniło po wyjeździe do jego matki. Teściowa mieszkała w malutkiej wsi niedaleko Chełma, w starym, ale przytulnym domu. Gdy pierwszy raz tam zawitałam, byłam przekonana, iż czeka mnie prawdziwa sielanka: wiejski spokój, drożdżowe ciasto, długie rozmowy przy herbacie. Niestety, bardzo gwałtownie rzeczywistość okazała się inna.
Kilka godzin po przyjeździe zorientowałam się, iż o beztrosce mogę zapomnieć. Teściowa niemal cały czas miała do mnie jakieś zastrzeżenia.
Prawdziwe kłopoty zaczęły się następnego ranka.
Trzeba ją budzić, jak u nas na wsi zawsze się robi powiedziała teściowa przy śniadaniu, gdy jeszcze spałam. Jak się później dowiedziałam, Paweł uznał, iż powinnam nauczyć się wstawać o świcie według wiejskiej tradycji.
Kiedy pierwszy raz zostałam brutalnie wyciągnięta z łóżka, byłam w szoku.
Co robisz?! zapytałam, przerażona i rozgniewana.
Przecież nie słyszysz budzika. Mama mówi, iż to najlepszy sposób na poranne wstawanie odparł spokojnie.
Przecież pracuję nocami! Potrzebuję snu, żeby normalnie funkcjonować!
W naszej rodzinie tak się robi odpowiedział Paweł, jakby to wszystko tłumaczyło.
Następnego ranka sytuacja się powtórzyła. Poczułam, iż on i jego matka postanowili mnie po prostu dręczyć.
Nie mogłam zrozumieć, jak człowiek, z którym zamierzałam spędzić całe życie, pod wpływem mamy tak bardzo się zmienił.
Gdy wróciliśmy do domu w Warszawie, Paweł jakby był zupełnie innym człowiekiem. Ciągle powtarzał: Mama wie najlepiej. Jego upór utwierdził mnie w przekonaniu, iż jesteśmy zbyt inni.
Teraz wspominam, jak wtedy zaczęłam szykować papiery rozwodowe. Skończyła mi się cierpliwość i nie widziałam już dla nas szansy.
Zastanawiam się czasem, czy dobrze postąpiłam i co byście zrobili na moim miejscu. Może jednak za gwałtownie podjęłam decyzję?
