Dwa lata to bardzo długo, kiedy liczysz każdy wieczór. Magda przekonała się o tym na własnej skórze. Kalendarz w kuchni, ten z widokiem na Giewont, był cały zamazany grubym, czerwonym flamastrem — odhaczała dni, które przeżyła, a nie te, które minęły. Życie w bloku na czwartym piętrze w Radomiu zwęziło się do pracy w spożywczaku, rozwożenia cateringu i patrzenia, jak z parapetu odpada kolejny kawałek farby. Pachniało stęchlizną i niedopitą kawą z fusami.
To nie był taki dzień, żeby się bać. Szedł do warzywniaka po pietruszkę, bo Tomek miał dostać pierwszą piątkę z matematyki i Magda obiecała rosół. Zatrzymał się przy trzepaku, tak po prostu, żeby spojrzeć na klon. Wypuścił już te swoje jasnozielone noski. Paweł wyjął paczkę Popularnych, zapalił. Ludzie potem mówili, iż choćby się uśmiechnął. Do słońca. Tylko tyle. Żadnego ostrzeżenia, żadnego chwytania się za serce. Po prostu osunął się na asfalt, a papieros potoczył się do studzienki. Pogotowie przyjechało w dwanaście minut. Za późno, żeby cokolwiek zrobić.
Magda została z Tomkiem, pięcioletnią Anią i Rudym — starym, rudym kocurem, który bardziej przypominał zaniedbaną poduszkę niż zwierzę. Rude futro, miejscami przerzedzone, zielone oko (drugie stracił w bójce dziesięć lat temu), wiecznie naburmuszony pysk. Paweł go uwielbiał, a kot to odwzajemniał z typową dla siebie łaską. Po pogrzebie Rudy przestał spać na parapecie. Przeniósł się na fotel. Ten konkretny — wytarty, w kolorze butelkowej zieleni, z plamą po oleju silnikowym na podłokietniku. Fotel Pawła. Leżał na nim całymi dniami, zwinięty w kłębek, i patrzył w drzwi. Czekał. Wiedziałam to od Magdy, mojej koleżanki z pracy, bo ja sam widywałem tylko zmęczoną kobietę, która zasypiała na kasie.
— Nie mogę spać, rozumiesz? — powiedziała mi któregoś razu, gdy zamykaliśmy sklep. — Kładę się i gapię w sufit. Liczę szczeliny między płytami. Czterdzieści osiem. Każdej nocy czterdzieści osiem. A teraz wyobraź sobie, iż mija równo druga rocznica, dwudziesty czwarty marca, i nagle na łóżko wskakuje mi ten stary, ślepy dachowiec. Położył się na jego poduszce. I zasnęłam jak kamień.
W tym śnie Paweł stał przy kuchennym stole i mieszał cukier w szklance. Odwrócił się i powiedział: „Nie wiem, po co tyle tego sypiesz. I tak jest za słodkie”. To było tak zwyczajne, tak prawdziwe, iż Magda obudziła się z mokrymi policzkami, ale pierwszy raz od dwóch lat wypoczęta. Kot leżał obok i mruczał jak stary diesel.
I tak się zaczęło. Każdego wieczoru Rudy, który w ciągu dnia ignorował wszystkich, o dwudziestej drugiej gramolił się na łóżko i kładł dokładnie w miejscu, gdzie kiedyś spoczywała ręka Pawła. Magda zasypiała i spotykała męża. Rozmawiali. Nie o nic wielkim — o tym, iż cieknie kran, iż trzeba wymienić uszczelkę, iż Ania znowu przyniosła z przedszkola plastelinę we włosach. Paweł opowiadał, a ona słuchała. Był tak samo cierpliwy jak za życia, tylko teraz nie przekomarzał się z nią, iż przypala kotlety. Mówił rzeczy, których nie zdążył powiedzieć.
Minął miesiąc. Trzydziestego pierwszego dnia kot jak zwykle zajął swój posterunek. Magda zasnęła z dłonią zanurzoną w jego sfilcowanym futrze. We śnie Paweł siedział na ławce w parku Kościuszki, tej z widokiem na staw. Nie palił. Patrzył na nią tak jakoś inaczej — spokojniej, czyściej. Wziął ją za rękę. Jego dłoń była chłodna, ale nie jak coś martwego. Bardziej jak klucz wyjęty zimą ze skrzynki pocztowej.
— To ostatni raz, Magduś — powiedział cicho. — Jutro już mnie nie będzie. Ani tu, ani tam. Muszę iść dalej.
Serce jej pękło po raz kolejny, ale wiedziała, iż to prawda. Wiedziała, iż ten miesiąc był prezentem, a nie obietnicą na zawsze. Żaden z nich nie płakał. Siedzieli na ławce, dopóki pierwszy autobus linii numer piętnaście nie przemknął świtaniem za drzewami.
Obudziła się. Kot zeskoczył z łóżka, przeciągnął się leniwie i poszedł do kuchni napić się wody z kranu. Koniec. Misja zakończona. Magda wstała, podeszła do zielonego fotela i przez dłuższą chwilę po prostu na niego patrzyła. Na plamę po oleju, na wgniotki po ciele Pawła, na kocie kłaki wbite w tkaninę. Potem podeszła do komody, wyjęła z szuflady stare dokumenty. Umowa kupna-sprzedaży fiata 126p, który rdzewiał pod blokiem od dnia pogrzebu. Zawsze mówiła: „Nie sprzedam, bo to jego pierwszy samochód”. Tomek miał już prawie jedenaście lat, więc teoretycznie mógłby za kilka lat nim jeździć. Ale to był złom. I był ciężarem.
Wyjęła z torebki długopis. Podpisała papierek, wetknęła go do koperty. Jeszcze tego samego dnia znalazła w ogłoszeniach studenta mechanika. Sprzedała mu ten wrak za osiemset złotych. Pieniądze włożyła do słoika po majonezie i schowała na dno szafy. Wieczorem tego samego dnia zadzwoniła do mnie z prośbą o zastępstwo na porannej zmianie. Miała sprawę.
Nie pojechała na cmentarz. Poszła do urzędu pracy, żeby zapytać o kurs księgowości online. Kurs kosztował dokładnie osiemset złotych. Cena jednego starego fiata, który przestał być relikwią. Gdy wróciła do domu, Rudy spał na fotelu Pawła, jakby nic się nie wydarzyło. Tylko na oparciu, tuż przy jego łbie, leżał mały, zasuszony klonowy nosek — taki sam, na jaki Paweł patrzył dwie wiosny temu. Skąd się tam wziął w środku nocy, nie mam pojęcia. Ale Magda wzięła go delikatnie, położyła na kuchennym stole i nastawiła czajnik. Woda zagotowała się z tym swoim znajomym, głębokim szumem, wypełniając kuchnię po sufit.
