Nazywam się Robert Wilczek i mam pięćdziesiąt trzy lata. Prowadziłem warsztat mechaniczny mojego teścia przez jedenaście lat, zanim jego córka — moja żona Beata — postanowiła, iż to ona wie lepiej.
Zacznę od tego, żeby było jasne: nie jestem złym człowiekiem. Kiedy Tadeusz, ojciec Beaty, zaczął chorować na serce, to ja siedziałem przy nim w szpitalu na Bydgoskiej, nie ona. To ja woziłem go na kontrole do kardiologa przy ulicy Gdańskiej, bo Beata „miała spotkania w pracy". To ja, kurwa, prowadziłem ten warsztat, kiedy on leżał na oddziale, i utrzymywałem trzech mechaników na pensji, żeby nikt nie stracił roboty. Zapach smaru i spalonej gumy wchodził mi w ubranie tak głęboko, iż żona kazała mi się przebierać w garażu, zanim wejdę do domu.
Tadeusz przepisał na mnie połowę udziałów w warsztacie dwa lata przed śmiercią. Notarialnie, u notariusza przy Placu Wolności, wszystko jak trzeba. Powiedział mi wtedy — pamiętam dokładnie, bo siedzieliśmy w jego kuchni, telewizor grał wiadomości, a na parapecie stał kaktus, który jakoś nie chciał umrzeć mimo iż nikt go nie podlewał — powiedział: „Robert, ty w to wkładasz ręce, nie ona. Niech to będzie sprawiedliwe".
Beata się wtedy nie odezwała. Uśmiechnęła się, pocałowała ojca w policzek. Myślałem, iż rozumie.
Tadeusz zmarł jesienią, cztery lata temu. Pogrzeb był na cmentarzu przy Grunwaldzkiej, padał deszcz, parasole się kołysały, a ja stałem z Beatą pod jednym, trzymając ją za rękę, bo trzęsła się z zimna albo z czego innego, nie wiem. Wtedy jeszcze byliśmy razem.
Problemy zaczęły się rok później, kiedy postanowiłem rozbudować warsztat — dobudować drugi kanał przeglądowy, bo klientów przybywało, a ja odmawiałem połowie, bo nie było miejsca. Wziąłem kredyt w banku na Focha, sto dwadzieścia tysięcy złotych, zabezpieczony na udziałach w firmie. Podpisałem to sam, bo formalnie mogłem — miałem pięćdziesiąt procent, decyzja o inwestycji nie wymagała jej zgody według umowy spółki.
Beata dowiedziała się z listu z banku, który przypadkiem otworzyła. Pamiętam tę scenę — stała w kuchni z kartką w ręku, a ja właśnie wróciłem z warsztatu, cuchnąłem olejem silnikowym i miałem czarne palce, których nigdy do końca nie da się umyć.
— Sto dwadzieścia tysięcy? Beze mnie?
— To mój warsztat, Beata. Twój tata mi go dał, bo pracowałem.
— To NASZ warsztat. I nasze pieniądze, jeżeli coś pójdzie źle.
Nie rozumiała — a może rozumiała za dobrze — iż ja nie prosiłem o pozwolenie, bo przez jedenaście lat nikt mnie o nic nie pytał, kiedy zmieniałem opony w mroźną styczniową noc albo kiedy jechałem po części do Poznania, żeby jakiś klient miał samochód na czas.
Od tamtego dnia coś się w niej zmieniło. Zaczęła sprawdzać wyciągi bankowe. Pytać, komu sprzedałem jaką część, ile wziąłem za robociznę. Aż pewnego wieczoru, kiedy wróciłem później niż zwykle — bo Marek, mój najlepszy mechanik, miał wypadek na motorze i musiałem go zawieźć na SOR — zastałem walizkę spakowaną w przedpokoju.
— Beata, co to jest?
— Idę do mamy. Na jakiś czas.
Mieszkała u matki trzy miesiące. W tym czasie dostałem pismo od prawnika — jej prawnika — z żądaniem wglądu w księgi rachunkowe warsztatu i propozycją „uregulowania stanu prawnego udziałów". Czytałem to pismo przy stole w kuchni, sam, z kubkiem zimnej już kawy, i czułem, jakby ktoś wsadził mi rękę w klatkę piersiową.
Bo rozumiecie — ja się nie bałem tego, co ona zrobi. Bałem się tego, co sobie wyobrażałem, iż zrobi. Że zabierze warsztat. Że sprzeda moją połowę jakiemuś deweloperowi, bo działka przy Nakielskiej jest teraz warta fortunę, odkąd zbudowali tam galerię handlową. Że jedenaście lat smaru pod paznokciami pójdzie na marne przez kartkę papieru u notariusza.
Spotkaliśmy się na neutralnym gruncie — w kawiarni przy Starym Rynku, tam gdzie chodziliśmy na randki, zanim się pobraliśmy. Zamówiła herbatę miętową, ja czarną kawę bez cukru. Nie dotknęła kubka przez pierwsze dziesięć minut.
— Robert, ja nie chcę zabierać ci warsztatu.
— To po co ten prawnik?
— Bo ty mnie olałeś. Bierzesz kredyty, podpisujesz umowy, jakbym nie istniała. Tata dał ci połowę, bo w to wkładałeś ręce — ale on chciał, żebyśmy to prowadzili RAZEM, nie żebyś ty rządził, a ja się dowiadywała z listów.
Milczałem. Bo miała rację i nie miała jednocześnie, a to najgorsza kombinacja w kłótni małżeńskiej.
Rozwód nie doszedł do skutku — jeszcze nie. Ale coś się między nami złamało, coś, czego nie da się spawać jak rurę wydechową. Beata wróciła do domu po miesiącu, ale sypiamy w osobnych pokojach od ośmiu miesięcy.
Trzy tygodnie temu przyszła do warsztatu — pierwszy raz od lat. Miała przy sobie teczkę. Usiadła w moim biurze, między kalendarzem z gołymi paniami, którego nie zdjąłem, bo klienci go lubili, a zdjęciem Tadeusza z otwarcia warsztatu w osiemdziesiątym trzecim.
— Podpisałam u notariusza. Przepisuję swoje pięćdziesiąt procent na ciebie. Za jedną złotówkę, formalnie, żeby było ważne.
— Beata, co ty…
— Nie chcę połowy czegoś, co traktujesz jak swoje wyłączne królestwo. Chcesz decydować sam? Decyduj sam. Za wszystko. Kredyty, remonty, pracowników. I za straty, jeżeli przyjdą.
Otworzyła teczkę. Akt notarialny, data sprzed czterech dni, podpis matki jako świadka.
— A jeżeli coś pójdzie źle?
— To będzie twoje „źle", Robert. Tak jak chciałeś.
Wstała, zapięła kurtkę — na dworze było już chłodno, wrzesień w Bydgoszczy nie rozpieszcza — i wyszła, nie oglądając się. Zostałem sam w biurze, z teczką na biurku i kaktusem Tadeusza, którego przeniosłem tu po jego śmierci, wciąż żywym na parapecie, mimo iż od miesięcy zapominałem go podlać.
