– Wyprowadzam się. Klucze od twojego mieszkania zostawiam pod wycieraczką – napisał mąż.
Małgorzata stała w przedpokoju, telefon drżał w jej ręku.
Osiem słów, a świat się zawalił.
– Znowu swoje, Małgorzato! Ile można? Każda złotówka się liczy, a tobie nowe palto w głowie – krzyknął wcześniej Krzysztof.
– Krzysztofie, nie rozpadło się, tylko jest stare. Siedem lat ma.
– Wyglądam jak strach na wróble – dodała cicho.
– Zasłużyłaś, oczywiście, iż zasłużyłaś! Ale nie teraz – odpowiedział, rozkładając ręce.
– Mam projekt na głowie, wszystkie pieniądze w obrocie.
– Jak skończę, kupimy ci choćby norek. Poczekaj trochę.
– Czekam już dwadzieścia lat, Krzysztofie – powiedziała Małgorzata.
– Najpierw, aż skończysz studia. Potem na pierwszy samochód.
– Potem na to mieszkanie, a adekwatnie na jego remont.
– Zawsze jest coś ważniejszego niż ja.
Sama się zdziwiła swoją odwagą.
Zwykle milczała, połykała łzy, parzyła herbatę.
Dziś coś w niej pękło.
– Zaczyna się – syknął Krzysztof, ściągając kurtkę z wieszaka.
– Koncert życzeń. Muszę na spotkanie.
– Jakie spotkanie o dziewiątej wieczorem? – spytała cicho, choć znała odpowiedź.
– Służbowe, Małgorzato, służbowe!
– Nie każdy może w bibliotece do szóstej wdychać kurz.
Trzasnął drzwiami tak, iż zadźwięczały szyby w witrynce.
Cisza po jego wyjściu była gęsta jak kisiel.
Małgorzata poszła do kuchni, nastawiła czajnik.
Ręce jej drżały, ale nie ze złości.
W środku czuła pustkę, ssącą i chłodną.
Wiedziała, iż nie był na spotkaniu.
Podejrzewała tamtą, młodą, błyskotliwą, z jego pracy.
Odpędzała te myśli, ale wracały jak muchy.
Telefon zadrżał w kieszeni szlafroka.
Myślała, iż napisze „przepraszam”, jak zawsze.
Zamiast tego przeczytała inne słowa.
– Wyprowadzam się. Klucze zostawiam pod wycieraczką.
Litery tańczyły jej przed oczami.
To niemożliwe, pomyślała, to jakiś okrutny żart.
Pobiegła do sypialni, otworzyła szafę.
Jego połowa była niemal pusta.
Zniknęły garnitury, koszule, swetry.
Na półce leżał zapomniany krawat.
Zegarek i ładowarka też zniknęły.
Zebrał się wcześniej, awantura była tylko pretekstem.
Nogi się pod nią ugięły, opadła na łóżko.
Dwadzieścia lat małżeństwa zmieściło się w ośmiu słowach.
Poznali się na studiach, pobrali po dyplomach.
Mieszkali razem w tym mieszkaniu od jej rodziców.
Kleili tapety, wybierali meble, marzyli o dzieciach.
Dzieci się nie pojawiły, ale życie było wspólne.
Teraz on wymazał to jednym SMS-em.
Zadzwoniła do Ewy, jedynej bliskiej przyjaciółki.
– Ewo… on odszedł – wyszeptała, powstrzymując łkanie.
– Kto odszedł? Gosia, o co chodzi? – nie zrozumiała senna Ewa.
– Krzysztof. Napisał, iż się wyprowadza.
– Co za drań! Mówiłam ci, iż te „narady” się tak skończą.
– Zabrał rzeczy, prawie wszystkie – powiedziała Małgorzata.
– Siedź w domu, zaraz przyjadę, kup wina.
Po czterdziestu minutach Ewa stała w kuchni z koniakiem.
– Mów. O co się pokłóciliście?
Małgorzata zaczęła opowiadać od palta.
Dwadzieścia lat skończyło się jedną wiadomością.
