Pracuję w tej spółdzielni jako dozorczyni już szesnaście lat, więc widziałam niemal wszystko. Ale to, co się stało w listopadzie na Osiedlu Słonecznym w Radomiu, pamiętam jak dziś, choć od tamtej pory minęły dwa lata.
Blok przy ulicy Kielecka 14 ma siedem wejść i kończy się przy wysokim murze oddzielającym osiedle od torów kolejowych. Właśnie tam, w tym zaułku za siódmą klatką, mieszkały bezdomne koty i parę psów. Zimą, gdy termometr spadał poniżej minus dziesięciu, próbowały się wcisnąć do ciepłych klatek schodowych.
W siódmej klatce mieszkał pan Bogdan Wiśniewski, księgowy z lokalnej spółki wodociągowej. Drobny, w okularach z grubymi szkłami, zawsze mówił „przepraszam" choćby wtedy, gdy nie musiał. To on, wbrew uchwale wspólnoty mieszkańców i wbrew groźbom, zostawiał w klatce stare kocyki i miskę z suchym jedzeniem.
Mieszkańcy pisali skargi do administracji, grozili mu kozą pod drzwiami, krzyczeli na zebraniach. Pan Bogdan tylko przepraszał i robił dalej swoje. Ja mu kiedyś mówię: panie Bogdanie, niech pan chociaż nie zostawia tej miski na schodach, bo ludzie się wściekają, iż śmierdzi. A on tylko: „wiem, przepraszam, ale jak mam, Pani Krysiu, inaczej".
Tego wieczoru, kiedy śnieg sypał tak, iż z mojej dyżurki nie było widać drugiej strony ulicy, a w radiu u mnie na parapecie leciała jakaś kolęda, choć było jeszcze za wcześnie, widziałam go z okienka. Niósł dwa koce i siatkę z karmą. Otworzył drzwi klatki numer siedem, rozłożył kocyki na podłodze. Trzy koty i dwa kundelki od razu wtuliły się w ciepło, drżąc jeszcze z zimna.
A wtedy z góry zeszedł Krawczyk z drugiego piętra, ten od warsztatu samochodowego, razem z dwoma synami, dwudziestoletnimi chłopakami, którzy już wcześniej straszyli sąsiadów.
— Ostrzegałem cię — powiedział Krawczyk. — Mówiłem, iż to się źle skończy.
Pan Bogdan odstawił siatkę z karmą na podłogę i zasłonił ją własnym ciałem, jakby to karma, a nie on, była w niebezpieczeństwie. Ręką przytrzymał miskę, żeby nie przewrócili jej buty Krawczyka.
I wtedy, zza zakrętu schodów, zjawił się Tadeusz Rozkowski z czwartego piętra. Znany całemu osiedlu pijak, emerytowany nikt, bo nikt go już na nic nie liczył. Ja sama parę razy prosiłam zarząd, żeby go wyrzucili z lokalu za zaległości czynszowe.
Rozkowski bez słowa chwycił Krawczyka za kołnierz kożucha i jednym ruchem posadził go na podłodze. Synowie rzucili się na niego, ale po chwili też leżeli, osłaniając głowy rękami. Wywlókł wszystkich trzech za drzwi, na mróz, i zamknął za nimi.
Stałam w swojej dyżurce z termosem w ręku, nie wiedząc, czy wołać policję, czy pogotowie. Zanim zdążyłam podjąć decyzję, Rozkowski wrócił, otrzepał ręce i powiedział do księgowego, który stał jak wmurowany:
— Spokojnie, panie Bogdanie. Ja się tym zajmę. Mam doświadczenie z takimi typami.
Potem, już w moim okienku, kiedy przyszedł po jakąś sprawę z administracją, powiedział mi to samo, co powtórzył wtedy księgowemu: iż był w jednostce specjalnej, iż dostał ranę w kolano podczas misji, iż przeszedł pół roku rehabilitacji i w końcu zwolniono go z wojska ze względów zdrowotnych. Major, dodał, w stanie spoczynku.
Pan Bogdan zapytał, czy Krawczykowie nie pójdą na policję.
— Niech idą — Rozkowski wzruszył ramionami. — Te typy to tchórze, co się odzywają tylko wtedy, kiedy ktoś jest słabszy. Jak dostaną w kość, to się chowają po norach. Stawiam pięćdziesiąt złotych, iż żaden z nich choćby nie piśnie.
Pan Bogdan wyjął z kieszeni wszystko, co miał — jakieś dwadzieścia kilka złotych w drobnych — i podał mu. Rozkowski się uśmiechnął, wyciągnął z kieszeni starej, poplamionej kurtki zwitek banknotów i przyłożył do tego swoje pięćdziesiąt złotych.
— jeżeli choć słowo powiedzą, wygrywasz — powiedział. — A ty, księgowy, jesteś w porządku. Nie uciekłeś.
— Bałem się strasznie — przyznał pan Bogdan.
— Ale swoich nie opuściłeś. — Rozkowski wskazał brodą na zwierzęta, które kręciły się wokół ich nóg, merdając ogonami.
Zaprosił go do siebie. W mieszkaniu Rozkowskiego, które znałam z zaległości czynszowych i wezwań od sąsiadów o hałas, panował nagle porządek. Pod nogami kręciły się te same koty i psy — przeniósł je do siebie.
Siedzieli długo. Ja w tym czasie sprawdzałam korytarz, bo Krawczykowie zostali na mrozie przez dobre pół godziny, zanim któryś z sąsiadów wezwał im pogotowie. Starszy syn miał złamany nos, ojciec — dwa żebra. Leżeli w szpitalu przy ulicy Tochtermana przez dziesięć dni.
Nikt z nich nie złożył zawiadomienia na policji. Nikt choćby nie napisał skargi do zarządu, choć ja osobiście czekałam na taki papier, bo wiedziałam, iż będzie z tego awantura na całe osiedle. Nic. Cisza na całej linii, jakby ktoś telefon odłożył.
Od tamtej pory Krawczyk, kiedy mija klatkę numer siedem, schodzi na drugą stronę trawnika, choćby jeżeli trzeba iść w śniegu po kostki. Synowie przestali się kręcić po bramach wieczorami. Zarząd osiedla przestał pisać upomnienia — nikt już nie składał skarg.
Ja z mojego okienka widzę ich czasem razem, księgowego i majora w stanie spoczynku, jak idą przez śnieg, niosąc wspólnie worek karmy przewieszony między nimi na dwóch rękach. Para im idzie z ust jak z komina. Jeden z kotów, ten czarny z białą łatą na łapie, biegnie przed nimi i obraca się co kilka kroków, jakby sprawdzał, czy nadążają — a na śniegu za nimi zostają równe rządki odcisków butów i łap, prosto do klatki numer siedem.
