Kuchnia
![– Mama zachorowała i zamieszka u nas. Będziesz musiała się nią opiekować! – oznajmił mąż Świecie — Przepraszam, co? — zapytała spokojnie Światłana, odkładając telefon, na którym właśnie sprawdzała służbowy czat. Sergiusz stał w drzwiach kuchni, z założonymi na piersi rękami. Wyglądał tak, jakby właśnie podjął ostateczną i niepodlegającą dyskusji decyzję. — Powiedziałem, iż mama zamieszka z nami na pewien czas. Potrzebuje stałej opieki. Lekarz twierdzi, iż co najmniej dwa, trzy miesiące, może i dłużej. Świa poczuła, jak w środku powoli coś się zaciska. — A kiedy o tym zdecydowałeś? — zapytała, starając się brzmieć spokojnie. — Dziś rano rozmawiałem z siostrą i z lekarzem. Wszystko już postanowione. — Czyli wy troje ustaliliście, a ja mam się po prostu dowiedzieć i zgodzić? Sergiusz lekko się zmarszczył — jak ktoś, kto spodziewa się oporu, ale i tak jest zaskoczony. — Świeto, przecież rozumiesz. To moja mama. Komu innemu miałaby się powierzyć? Siostra jest w Gdańsku, ma małe dzieci, pracuje… A my mamy dużą mieszkanie, ty pracujesz zdalnie, jesteś częściej w domu… — Pracuję pięć dni w tygodniu, całą dniówkę, od dziewiątej do siedemnastej, czasem dłużej. Dobrze o tym wiesz. — No i co? — rozłożył ręce. — Mama nie jest wymagająca. Musi tylko ktoś być w pobliżu. Podać leki, odgrzać obiad, pomóc w łazience… Dasz radę. Światłana patrzyła na męża i czuła w piersi chłodną pustkę zamiast złości — póki co tylko jasne zrozumienie: on naprawdę sądzi, iż to oczywiste. Że jej praca i życie prywatne są mniej ważne od „potrzeby mamy”. — Rozważaliście opiekunkę? — zapytała cicho. Sergiusz skrzywił się. — Wiesz, ile to kosztuje? Dobra opiekunka to trzy i pół tysiąca miesięcznie. Skąd tyle weźmiemy? — Myślałeś o urlopie bezpłatnym? Albo pracy na pół etatu przez jakiś czas? Popatrzył na nią tak, jakby poprosiła o lot na Księżyc. — Świeta, ja mam odpowiedzialne stanowisko. Nie puszczą mnie na dwa–trzy miesiące. Poza tym — nie jestem lekarzem. Nie umiem zadbać tak, jak trzeba… — A ja niby umiem? — zapytała Światłana z pełnym spokojem. Sergiusz zamilkł. Chyba dotarło do niego, iż rozmowa zboczyła z zaplanowanego scenariusza. — Ty jesteś kobietą — powiedział w końcu z taką szczerością, iż Świecie prawie zrobiło się śmieszno. — Tobie opieka przychodzi naturalniej. Pokiwała głową — bardziej do siebie niż do niego. — Naturalniej… — No… tak. Odłożyła telefon ekranem do stołu. Spojrzała na dłonie — lekko się trzęsły. — Dobrze — powiedziała. — Zróbmy tak. Ty bierzesz urlop bezpłatny na dwa miesiące. Ja pracuję. Opiekujemy się mamą razem. Ja wieczorami i w weekendy, ty za dnia. Okej? Sergiusz otworzył usta, potem zamknął. — Świeta… serio? — Całkiem. — Ale mówiłem — mnie nie puszczą! — To bierzemy opiekunkę. Mogę się dorzucić — pół na pół ewentualnie sześćdziesiąt na czterdzieści, jeżeli uznasz, iż mniej zarabiam. Ale nie zgodzę się sama dźwigać odpowiedzialności za opiekę nad twoją mamą. Nie zgodzę. Zapadła gęsta cisza, w której tylko zegar tykał na ścianie. Sergiusz odkaszlnął. — Czyli odmawiasz? — Nie — Światłana podniosła na niego wzrok. — Odmawiam roli darmowej całodobowej opiekunki, przy jednoczesnej pełnej pracy i bez uzgadniania tego ze mną. To dwie różne rzeczy. Długo patrzył na nią, jakby nie dowierzał. — Wiesz, iż to moja mama? — Wiem — odparła cicho. — Dlatego proponuję rozwiązania, które pozwolą nam wszystkim zachować twarz i zdrowie. Także twojej mamie. Sergiusz gwałtownie wyszedł z kuchni. Drzwi do pokoju trzepnęły — nie mocno, ale znacząco. Światłana została przy stole, patrząc na zimną herbatę. W myślach krążyła jedna, spokojna i wyraźna myśl: „No to się zaczęło”. Wiedziała, iż to dopiero początek. Wiedziała, iż zaraz będzie telefon do siostry, potem do mamy, później jeszcze raz do siostry. Że za godzinę, półtorej pojawi się teściowa, bo mieszka dziesięć minut od nich i oczywiście „wszystko usłyszy”. Że będzie długa, emocjonalna rozmowa o tym, jaka to ona jest „chłodna, niewdzięczna, egoistka, która zapomniała, czym jest rodzina”. A potem — coś prostego i wyzwalającego. Że już nie zamierza przepraszać za to, iż chce spać więcej niż cztery godziny na dobę. I za to, iż jej praca to nie hobby. I za to, iż ona też ma prawo do własnego życia — nie zamienionego w nieustanny dyżur pielęgniarski. Otworzyła okno. Nocne, zimne powietrze wdarło się do kuchni, pachnąc mokrym asfaltem i dalekim dymem. Świeta głęboko odetchnęła. „Niech mówią, co chcą — pomyślała. — Najważniejsze, iż już powiedziałam pierwsze „nie””. A to „nie” było najważniejszym, jakie wypowiedziała od dwunastu lat małżeństwa. *** Na drugi dzień rano Światłanę obudził dźwięk przekręcanego zamka w drzwiach. Potem znowu „wojna bez ogłoszenia”… [Oryginalna treść dialogów i fabuły zachowana.] *** Mama męża zamieszkała u nas, a cały dom na mojej głowie? Gdy postawiłam granice, wszystko się zmieniło: historia o asertywności, rodzinnych obowiązkach i nowym początku z teściową pod jednym dachem](https://www.polregion.pl/wp-content/uploads/2026/02/973c55a4-48a0-4dbf-8650-333f63ee55a2.jpg)
Popularne
![34. Finał WOŚP przechodzi do historii! Rekord, wielkopolskie akcenty i gest, o którym mówi cała Polska [ZDJĘCIA, FILM]](https://i0.wp.com/wielkopolskamagazyn.pl/wp-content/uploads/2026/01/Fot.-Maciej-Kasprzak-Wielkopolskamagazyn.pl-1-5.jpg?ssl=1)
Sprzeciw wobec ICE doczekał się symbolu. Czapka ruchu oporu
4 dni temu
345
W GLIWICACH - 1900 ROK
6 dni temu
323
.JPG)
English (US) · 
Polish (PL) · 
Russian (RU) · © Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.